Określ, na podstawie informacji zamieszczonych w przedstawionej tabeli, do której grupy i podgrupy drewna średniowymiarowego zalicza się drewno użytkowe.
| Załącznik nr 1, do Zarządzenia nr 51 DGLP z dnia 30.09.2019 r. Warunki techniczne – Podział, terminologia i symbole stosowane w obrocie surowcem drzewnym (wybór) (...) Terminologia (...) | |
| Drewno średniowymiarowe (S) | drewno o minimalnej średnicy górnej mierzonej bez kory, wynoszącej 5 cm, w przypadku S3 o minimalnej średnicy znamionowej wynoszącej 7 cm W zależności od jakości i wymiarów dzieli się na 4 grupy: S1 – drewno średniowymiarowe w całych długościach, drewno ogólnego zastosowania oznacza się symbolem S10; S2 – drewno średniowymiarowe stosowe z podziałem na podgrupy A (przemysłowe), B (użytkowe) i AP (ogólnego przeznaczenia); S3 – drewno średniowymiarowe żerdziowe z podziałem na podgrupy A (do przerobu przemysłowego) i B (ogólnego przeznaczenia); S4 – drewno średniowymiarowe stosowe na cele opałowe |
Prawidłowo rozpoznałeś, że drewno użytkowe w klasyfikacji drewna średniowymiarowego zalicza się do grupy S2, podgrupy B. W praktyce leśnej i branżowej drewno to określane jest zazwyczaj jako stosowe użytkowe. Kiedy patrzy się na podział w tabeli, widać jasno, że grupa S2 jest dedykowana drewnu średniowymiarowemu stosowemu, a podgrupa B dotyczy drewna użytkowego. To jest istotne zwłaszcza na etapie obrotu surowcem drzewnym – odpowiednie sklasyfikowanie drewna pozwala uniknąć niejasności podczas jego sprzedaży czy przerobu. W codziennej pracy takie rozróżnienie ma znaczenie choćby przy przygotowywaniu dokumentacji wywozowej, wycenie surowca czy podczas składania zamówień w tartaku. Warto zauważyć, że zgodnie z zarządzeniem DGLP, tylko grupa S2 posiada wyodrębnioną podgrupę B dla użytkowego zastosowania – pozostałe grupy mają inne przeznaczenia, na przykład S1 to drewno ogólnego zastosowania, a S4 to drewno opałowe. Z mojego doświadczenia wynika, że często myli się drewno żerdziowe z użytkowym, ale to właśnie stosowe użytkowe jest klasyfikowane jako S2 B. Znajomość tej klasyfikacji jest podstawą dla każdego, kto planuje pracować w branży leśnej albo zajmować się handlem drewnem. Bez tego łatwo popełnić błąd przy odbiorze surowca lub realizacji zamówień na rynku. W sumie, dobrze wiedzieć, bo to jest właśnie ta praktyczna wiedza, którą się wykorzystuje na co dzień.
Klasyfikacja drewna średniowymiarowego może być trochę podchwytliwa, zwłaszcza na początku nauki, bo podział na grupy i podgrupy zawiera kilka bardzo podobnych określeń. W praktyce branżowej kluczowe jest rozróżnienie pomiędzy drewnem stosowym (S2), żerdziowym (S3) oraz uwzględnienie podziałów na przemysłowe, użytkowe i ogólnego przeznaczenia. Wiele osób błędnie przyporządkowuje drewno użytkowe do grupy S3 – tu najczęściej chodzi o żerdzie, czyli drewno przeznaczone stricte do zastosowań konstrukcyjnych, na przykład do budowy ogrodzeń czy słupów, a nie jako surowiec użytkowy w rozumieniu stosów. Podobnie łatwo pomylić podgrupy A i B – podgrupa A to przemysłowe, czyli raczej do dalszego przerobu, a podgrupa B – użytkowe, czyli takie, które można sprzedać konsumentowi końcowemu, np. do produkcji drobnych wyrobów drewnianych, niekoniecznie do dalszej obróbki przemysłowej. Czasem można spotkać się z przekonaniem, że jeśli drewno ma większą średnicę lub długość, to powinno trafiać do S1 lub S3, ale to nie takie proste – decyduje nie tylko wymiar, ale też przeznaczenie i rodzaj surowca. Z mojego doświadczenia wynika, że najwięcej wątpliwości wzbudza brak rozróżnienia pomiędzy drewnem żerdziowym i stosowym oraz między przemysłowym a użytkowym. Tabela jasno wskazuje: drewno użytkowe średniowymiarowe to S2 podgrupa B. W praktyce, jeśli przy odbiorze drewna pomylimy te oznaczenia, możemy mieć później kłopoty z dokumentacją czy źle sklasyfikować surowiec przy sprzedaży. Przyzwyczajenie do czytania takich tabel i rozumienia tej nomenklatury to podstawa w pracy z surowcem drzewnym, bo pozwala unikać kosztownych pomyłek na późniejszych etapach produkcji lub handlu.