Na oddział wewnętrzny została przyjęta niewidoma pacjentka. W ramach adaptacji do nowego miejsca opiekun w pierwszej kolejności powinien zapoznać kobietę z drogą do
W tej sytuacji najważniejsze jest zapoznanie niewidomej pacjentki przede wszystkim z drogą do łazienki. To miejsce jest związane z podstawowymi potrzebami fizjologicznymi, higieną osobistą i poczuciem bezpieczeństwa. Pacjentka, która nie widzi, po przyjęciu na oddział może czuć się zdezorientowana, zależna od innych i zwyczajnie zestresowana. Jeśli wie, jak bezpiecznie dojść do toalety, łatwiej zachowuje intymność, samodzielność i godność. Moim zdaniem to jeden z tych drobnych elementów opieki, które bardzo mocno wpływają na komfort chorego. Dobra praktyka polega na spokojnym oprowadzeniu pacjentki po sali i najbliższym otoczeniu, opisaniu układu pomieszczeń, wskazaniu przeszkód, uchwytów, progu, drzwi oraz przycisku przywoławczego. Opiekun powinien zaproponować podanie ramienia, iść pół kroku przed pacjentką, informować o zmianie kierunku, schodku czy zwężeniu przejścia. Nie ciągniemy osoby niewidomej za rękę, bo to jest niebezpieczne i mało profesjonalne. W standardach opieki ważna jest adaptacja do placówki, profilaktyka upadków i wspieranie niezależności pacjenta, a droga do łazienki spełnia te cele najlepiej już na samym początku pobytu.
Przy adaptacji niewidomej pacjentki do oddziału łatwo pomyśleć, że trzeba najpierw pokazać jej miejsca związane z leczeniem albo aktywizacją, na przykład pracownię radiologiczną, pokój dziennego pobytu czy salę rehabilitacyjną. To jednak nie jest najlepsze pierwsze działanie. Pracownia radiologiczna jest miejscem specjalistycznym, do którego pacjentka zwykle idzie tylko wtedy, gdy ma zlecone badanie i najczęściej pod opieką personelu. Nie musi znać tej drogi od razu po przyjęciu, bo nie jest to trasa używana samodzielnie kilka razy dziennie. Pokój dziennego pobytu ma znaczenie społeczne i psychologiczne, pomaga w integracji oraz organizacji czasu wolnego, ale jego poznanie można odłożyć na dalszy etap adaptacji. Podobnie sala rehabilitacyjna jest ważna, jeżeli pacjentka ma zaleconą rehabilitację, jednak korzystanie z niej odbywa się zwykle według planu i pod nadzorem terapeuty lub personelu. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wybiera się miejsce kojarzone z leczeniem szpitalnym, a pomija podstawowe potrzeby człowieka. U osoby niewidomej pierwszeństwo mają bezpieczeństwo, orientacja w najbliższym otoczeniu, możliwość wezwania pomocy oraz samodzielne zaspokojenie potrzeb fizjologicznych. Dlatego droga do łazienki jest priorytetem. Brak takiej orientacji zwiększa ryzyko upadku, lęku, nietrzymania moczu z powodu opóźnionego dotarcia do toalety i poczucia zależności od personelu. W praktyce opiekun powinien zaczynać od przestrzeni najbliższej i najbardziej potrzebnej, a dopiero potem rozszerzać orientację pacjentki na kolejne pomieszczenia oddziału.