Ścieląc łóżko z leżącym w nim pacjentem z zaawansowanym otępieniem, który ma ograniczone możliwości poruszania się w obrębie łóżka, opiekun powinien
W tej sytuacji najważniejsze jest zabezpieczenie pacjenta przed upadkiem wtedy, gdy opiekun przechodzi na drugą stronę łóżka i przez chwilę nie kontroluje bezpośrednio tej strony ciała chorego. Pacjent z zaawansowanym otępieniem może nie rozumieć poleceń, nagle zmienić pozycję, przesunąć się w stronę krawędzi albo złapać za pościel i pociągnąć ją razem ze sobą. Nawet jeśli ma ograniczoną ruchomość, nie oznacza to, że ryzyko upadku znika. Dlatego przed przejściem na lewą stronę łóżka należy podnieść barierkę po prawej stronie, czyli po tej, przy której opiekuna już nie będzie. To jest zgodne z dobrą praktyką pielęgnacyjną: barierka od strony nieobsługiwanej jest zabezpieczeniem, a barierka od strony pracy może być opuszczona, żeby dało się bezpiecznie wykonać zmianę pościeli. Moim zdaniem to jeden z tych drobnych nawyków, które realnie zapobiegają wypadkom. W praktyce przed rozpoczęciem trzeba też zablokować kółka łóżka, ustawić wygodną wysokość roboczą, mówić do chorego spokojnie co robimy, usuwać fałdy prześcieradła i nie ciągnąć pacjenta za kończyny. Barierki nie powinny być traktowane jako kara czy unieruchomienie, tylko jako czasowe zabezpieczenie podczas czynności higieniczno-pielęgnacyjnej.
Przy ścieleniu łóżka z pacjentem leżącym łatwo pomylić bezpieczeństwo z nadmiernym ograniczaniem chorego. Podniesienie barierek po obu stronach jeszcze przed rozpoczęciem czynności może wyglądać rozsądnie, ale w praktyce utrudnia wykonanie zabiegu i może tworzyć fałszywe poczucie zabezpieczenia. Opiekun musi mieć dostęp do pacjenta, prześcieradła i materaca, a pracując przy danej stronie łóżka zwykle opuszcza barierkę roboczą, natomiast zabezpiecza stronę przeciwną. Ważna jest kolejność i kontrola sytuacji, nie samo mechaniczne podniesienie wszystkiego naraz. Przytrzymywanie chorego podczas podkładania prześcieradła pod materac też nie jest najlepszym rozwiązaniem, bo jedna ręka zajęta pacjentem, druga pościelą, i robi się po prostu niepewnie. Lepiej ułożyć pacjenta stabilnie, zastosować barierkę po stronie przeciwnej, ewentualnie poprosić drugą osobę o pomoc, jeśli chory jest ciężki, niespokojny albo nie współpracuje. Trzeba też pamiętać o ergonomii i ochronie skóry przed tarciem oraz fałdami. Pozostawienie poduszek pod głową przez cały zabieg bywa wygodne tylko pozornie. Czasem trzeba je wyjąć lub poprawić, żeby bezpiecznie obrócić chorego, wygładzić prześcieradło, ocenić ułożenie barków i szyi oraz nie zostawić zagnieceń. Typowy błąd myślowy polega na tym, że zakłada się: skoro pacjent ma otępienie i mało się rusza, wystarczy go jakoś ograniczyć albo zostawić w stałej pozycji. A tu chodzi o spokojną, kontrolowaną zmianę pościeli, z zabezpieczeniem strony nieobsługiwanej i ciągłą obserwacją chorego.