Jeżeli osoba chora osiągnęła 15 punktów w ocenie samodzielności według skali Barthel, oznacza to, że
W skali Barthel wynik 15 punktów oznacza bardzo dużą niesamodzielność pacjenta. Ta skala służy do oceny podstawowych czynności życia codziennego, takich jak jedzenie, przemieszczanie się, korzystanie z toalety, kąpiel, ubieranie, kontrola moczu i stolca czy chodzenie po schodach. Maksymalnie można uzyskać zwykle 100 punktów, więc 15 punktów to wynik bardzo niski. W praktyce oznacza to, że chory nie jest zdolny do samoopieki i wymaga pomocy innych osób w większości albo prawie wszystkich czynnościach. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: im mniej punktów w Barthel, tym większa zależność od opiekuna. Taki pacjent będzie potrzebował planowej opieki, asekuracji przy zmianie pozycji, pomocy w higienie, karmieniu lub korzystaniu ze sprzętu pomocniczego. Dobra praktyka to nie tylko wpisać wynik do dokumentacji, ale też przełożyć go na realny plan opieki, bo sama liczba bez działania niewiele daje.
Wynik 15 punktów w skali Barthel nie pasuje do określeń sugerujących samodzielność, niewielką pomoc albo tylko ogólne wsparcie. To jest częsty błąd myślowy: ktoś widzi, że pacjent zdobył jakieś punkty, więc zakłada, że skoro nie ma zera, to pewnie coś tam sam zrobi i można uznać go za częściowo samodzielnego. W ocenie Barthel trzeba jednak patrzeć na zakres skali. Przy skali do 100 punktów wynik 15 jest skrajnie niski i mówi o ciężkim ograniczeniu sprawności w czynnościach dnia codziennego. Pacjent może wykonać pojedynczy element czynności, ale to nie znaczy, że jest zdolny do bezpiecznej samoopieki. Stwierdzenie, że osoba jest samodzielna, jest tu zupełnie sprzeczne z logiką skali. Podobnie określenie niewielka pomoc innych osób zaniża problem i może prowadzić do źle zaplanowanej opieki, np. zbyt rzadkiej kontroli, braku asekuracji przy transferze albo pominięcia ryzyka odleżyn i upadków. Z mojego doświadczenia takie wyniki trzeba traktować bardzo praktycznie: pacjent wymaga stałej oceny potrzeb, pomocy w higienie, przemieszczaniu, wydalaniu, karmieniu zależnie od stanu oraz właściwego udokumentowania. Skala Barthel nie jest etykietką, tylko narzędziem do organizacji opieki i komunikacji w zespole terapeutycznym.