Podopieczny przez wiele lat palący papierosy, zawsze aktywny w pracy zawodowej i w środowisku lokalnym, obecnie ma nasilone objawy rozedmy płuc szczególnie w czasie dłuższego chodzenia, a nawet wykonywania niektórych czynności dnia codziennego. Jego stan fizyczny spowodował pogorszenie nastroju i niechęć do aktywności. W tej sytuacji opiekun powinien mu zaproponować ćwiczenia
W tej sytuacji najlepsze jest zaproponowanie ćwiczeń oddechowych oraz ułatwienie poruszania się przy pomocy wózka albo chodzika. U osoby z rozedmą płuc główny problem to duszność wysiłkowa, gorsza wentylacja płuc i szybkie męczenie się nawet przy zwykłych czynnościach, jak ubranie się, przejście do łazienki czy wyjście na spacer. Ćwiczenia oddechowe, np. oddychanie przez zasznurowane usta, spokojny wydech wydłużony w stosunku do wdechu, ćwiczenia przeponowe, pomagają zmniejszyć uczucie duszności i poprawiają kontrolę oddechu. To jest zgodne z zasadami rehabilitacji oddechowej stosowanej u osób z POChP i rozedmą. Chodzik albo wózek nie oznacza rezygnacji z aktywności, tylko rozsądne oszczędzanie energii. Moim zdaniem to bardzo ważne, bo pacjent dzięki temu może nadal wychodzić z domu, uczestniczyć w życiu społecznym i nie zamykać się całkiem w pokoju. Opiekun powinien też obserwować oddech, sinicę, zmęczenie, tempo marszu, robić przerwy i zachęcać do aktywności na miarę możliwości, najlepiej zgodnie z zaleceniami lekarza lub fizjoterapeuty.
W tym przypadku łatwo pomylić ogólną aktywizację z działaniem naprawdę dopasowanym do choroby układu oddechowego. U podopiecznego problemem nie jest przede wszystkim niedowład kończyn ani brak wiedzy teoretycznej, tylko duszność wysiłkowa wynikająca z rozedmy płuc. Dlatego same ćwiczenia bierne kończyn górnych i dolnych nie rozwiążą głównego kłopotu. Ćwiczenia bierne stosuje się raczej u osób, które nie są w stanie samodzielnie wykonać ruchu, np. przy porażeniach, ciężkich niedowładach albo w profilaktyce przykurczów. Czytanie literatury fachowej też nie jest typową interwencją opiekuńczą poprawiającą tolerancję wysiłku; może być edukacja zdrowotna, ale podana prosto i praktycznie, a nie przerzucanie na chorego specjalistycznych tekstów. Udział w spotkaniach koła emerytów może wspierać nastrój i kontakty społeczne, jednak bez opanowania duszności i bez odpowiedniego sprzętu pomocniczego taka aktywność może być dla niego zbyt obciążająca. Ćwiczenia czynno-bierne również nie są tu sednem, bo pacjent był aktywny i problem pojawia się przy wysiłku oddechowym. Z kolei codzienne ćwiczenia izokinetyczne brzmią bardzo profesjonalnie, ale w praktyce wymagają specjalistycznego sprzętu, nadzoru i nie są podstawową propozycją opiekuna dla osoby z nasilonymi objawami rozedmy. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wybiera się ćwiczenia ogólnie usprawniające, zamiast połączyć rehabilitację oddechową z bezpiecznym przemieszczaniem się i oszczędzaniem energii. Najrozsądniejsze jest więc wspieranie oddechu, stopniowanie wysiłku, planowanie odpoczynku i dobranie chodzika lub wózka, żeby pacjent mógł funkcjonować możliwie samodzielnie, ale bez niepotrzebnego przeciążania organizmu.