Na podstawie zamieszczonego opisu pacjentki określ, w której z wymienionych czynności dnia codziennego występuje deficyt samoopieki pacjentki.
Pacjentka jest osobą chodzącą, niezorientowaną co do miejsca i czasu, samodzielną w zakresie zaspokajania potrzeby wydalania i spożywania posiłków. Niekiedy zakłada ubranie przodem do tyłu lub na lewą stronę. Zapomina, która szafka jest jej, jakich materiałów i środków powinna używać podczas mycia się lub kąpieli.
W opisie pacjentki najważniejszą wskazówką jest to, że niekiedy zakłada ubranie przodem do tyłu albo na lewą stronę. To jest typowy deficyt samoopieki w zakresie ubierania się, a dokładniej w planowaniu, rozpoznawaniu części garderoby i prawidłowym wykonaniu czynności. Pacjentka chodzi samodzielnie, je samodzielnie i sama korzysta z toalety, więc w tych obszarach nie opisano aktualnej niesamodzielności. Problem wynika raczej z zaburzeń orientacji, pamięci i funkcji poznawczych, co często widzi się u osób z otępieniem. W praktyce opiekun medyczny nie powinien od razu wyręczać takiej osoby we wszystkim, tylko wspierać ją krok po kroku: przygotować ubrania w odpowiedniej kolejności, ograniczyć liczbę rzeczy do wyboru, podpowiedzieć prostym komunikatem, np. teraz wkładamy rękę w rękaw. Moim zdaniem to bardzo ważne, bo zachowanie resztek samodzielności poprawia poczucie bezpieczeństwa i godności pacjentki. W standardzie opieki ocenia się, co pacjent robi sam, co z nadzorem, a co wymaga pomocy fizycznej. Taki deficyt można też odnotować w ocenie czynności dnia codziennego, np. w skalach typu Barthel czy Katz, gdzie ubieranie się jest osobnym elementem samoobsługi.
W tej sytuacji łatwo zasugerować się tym, że pacjentka jest niezorientowana co do miejsca i czasu, ale sama dezorientacja nie oznacza automatycznie deficytu w każdej czynności dnia codziennego. Trzeba czytać opis bardzo konkretnie: pacjentka jest osobą chodzącą, więc nie ma tu informacji o problemie z transferem, czyli przesiadaniem się na krzesło, wstawaniem czy przemieszczaniem. Gdyby występował taki deficyt, opis zwykle zawierałby wzmiankę o niedowładzie, zaburzeniach równowagi, konieczności asekuracji albo pomocy przy pionizacji. Podobnie ze spożywaniem posiłków: podano wprost, że pacjentka robi to samodzielnie, więc wybieranie tej czynności byłoby ignorowaniem danych z wywiadu. Korzystanie z WC również jest opisane jako samodzielne zaspokajanie potrzeby wydalania, dlatego nie należy dopisywać problemów, których w treści nie ma. Typowy błąd myślowy polega na tym, że jeśli pacjent ma zaburzenia pamięci, to zakłada się pełną niesamodzielność. A w opiece długoterminowej oceniamy funkcjonalność zadaniowo, czynność po czynności. Wskazówką rozstrzygającą jest nieprawidłowe zakładanie odzieży: przodem do tyłu lub na lewą stronę. To pokazuje trudność w organizacji i kontroli czynności ubierania się. Dodatkowo zapominanie, która szafka jest jej i jakich środków użyć do mycia, mówi o zaburzeniach poznawczych oraz potrzebie nadzoru, ale nie zmienia faktu, że główny deficyt wskazany w odpowiedziach dotyczy ubierania. W praktyce trzeba pomagać dyskretnie, krótkimi poleceniami i prostym przygotowaniem otoczenia, a nie przejmować całą aktywność za pacjentkę bez potrzeby.