Opiekun asekurując pacjenta z niedowładem lewostronnym podczas spaceru po korytarzu, powinien znajdować się nieco
Przy asekuracji pacjenta z niedowładem lewostronnym opiekun powinien iść nieco z tyłu, po lewej stronie pacjenta, czyli po stronie słabszej. To jest zgodne z dobrą praktyką opiekuńczą: zabezpieczamy tę stronę ciała, która może gorzej reagować na obciążenie, ma mniejszą siłę mięśniową, gorszą kontrolę stawu kolanowego, biodra i stopy. Idąc lekko z tyłu, opiekun widzi sposób chodu, może zauważyć potknięcie, ugięcie kolana, zahaczenie stopą o podłoże albo utratę równowagi. Ma też możliwość szybkiego podtrzymania pacjenta w okolicy tułowia lub pasa asekuracyjnego, jeśli taki jest stosowany. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które w praktyce naprawdę robią różnicę, bo upadek po udarze czy przy niedowładzie może skończyć się złamaniem albo dużym lękiem przed chodzeniem. Pacjent powinien korzystać z pomocy po stronie sprawniejszej, np. laski trzymanej zwykle po stronie przeciwnej do niedowładu, a opiekun zabezpiecza stronę niedowładną. Ważne jest spokojne tempo, usunięcie przeszkód z korytarza, dobre obuwie, obserwacja zmęczenia i jasne polecenia typu: proszę iść powoli, teraz skręcamy, zatrzymujemy się.
Ustawianie się po prawej stronie pacjenta z niedowładem lewostronnym wynika często z myślenia, że należy iść przy stronie sprawniejszej, bo tam pacjent lepiej się porusza i łatwiej z nim rozmawiać. W asekuracji chodu chodzi jednak głównie o kontrolę ryzyka upadku, a nie o wygodę opiekuna. Strona prawa u takiego pacjenta jest zwykle silniejsza, więc nie wymaga tak intensywnego zabezpieczenia jak strona lewa. Jeśli opiekun idzie po stronie sprawnej, może po prostu nie zdążyć zareagować, gdy osłabiona noga ugnie się, stopa opadnie albo pacjent przechyli tułów w stronę niedowładu. To drobiazg tylko na papierze, w praktyce bywa bardzo ważne.
Równie problematyczne jest ustawienie z przodu pacjenta. Osoba idąca przed chorym może zasłaniać drogę, narzucać tempo i ograniczać naturalny wzorzec chodu. Trudniej wtedy obserwować ustawienie kończyn dolnych, długość kroku, ślizganie stopy po podłodze czy nagłe zachwianie do boku. Asekuracja to nie prowadzenie za sobą, tylko dyskretne zabezpieczanie ruchu. Opiekun powinien być na tyle blisko, aby szybko pomóc, ale nie ciągnąć pacjenta i nie wyręczać go nadmiernie. Typowym błędem jest też przekonanie, że wystarczy stanąć gdziekolwiek blisko. Nie wystarczy. Przy niedowładzie lewostronnym najbardziej logiczne i bezpieczne jest miejsce lekko z tyłu po lewej stronie, bo wtedy zabezpieczamy stronę słabszą i mamy kontrolę nad ewentualną utratą równowagi.
Równie problematyczne jest ustawienie z przodu pacjenta. Osoba idąca przed chorym może zasłaniać drogę, narzucać tempo i ograniczać naturalny wzorzec chodu. Trudniej wtedy obserwować ustawienie kończyn dolnych, długość kroku, ślizganie stopy po podłodze czy nagłe zachwianie do boku. Asekuracja to nie prowadzenie za sobą, tylko dyskretne zabezpieczanie ruchu. Opiekun powinien być na tyle blisko, aby szybko pomóc, ale nie ciągnąć pacjenta i nie wyręczać go nadmiernie. Typowym błędem jest też przekonanie, że wystarczy stanąć gdziekolwiek blisko. Nie wystarczy. Przy niedowładzie lewostronnym najbardziej logiczne i bezpieczne jest miejsce lekko z tyłu po lewej stronie, bo wtedy zabezpieczamy stronę słabszą i mamy kontrolę nad ewentualną utratą równowagi.