W czasie wykonywania zmiany bielizny osobistej pacjentowi leżącemu w łóżku należy pamiętać o zapewnieniu mu intymności w celu zaspokojenia potrzeby
Zapewnienie intymności podczas zmiany bielizny osobistej u pacjenta leżącego w łóżku służy przede wszystkim poszanowaniu jego godności. To bardzo ważna zasada opieki, nie tylko miły dodatek. Pacjent, nawet jeśli jest niesamodzielny, chory, osłabiony albo ma ograniczony kontakt, nadal ma prawo do prywatności, szacunku i decydowania o sobie na tyle, na ile pozwala jego stan. W praktyce oznacza to zasłonięcie parawanem, zamknięcie drzwi, odkrywanie tylko tej części ciała, którą aktualnie myjemy lub przebieramy, spokojne informowanie o kolejnych czynnościach i pytanie o zgodę. Moim zdaniem właśnie takie drobiazgi pokazują profesjonalizm opiekuna, bo pacjent czuje się mniej zawstydzony i bardziej bezpieczny. Dobre praktyki opiekuńcze oraz prawa pacjenta podkreślają, że czynności higieniczne trzeba wykonywać z taktem, delikatnością i poszanowaniem sfery intymnej. Zmiana bielizny to czynność higieniczna, ale jej wykonanie dotyka też potrzeb psychicznych pacjenta, zwłaszcza potrzeby godności, bezpieczeństwa i szacunku.
Przy tym pytaniu łatwo pomylić samą czynność pielęgnacyjną z potrzebą, którą ona zabezpiecza. Zmiana bielizny osobistej może być związana z higieną, komfortem i zapobieganiem powikłaniom skórnym, ale samo zasłanianie pacjenta, ograniczanie dostępu osób postronnych i delikatne prowadzenie czynności dotyczy głównie poszanowania godności. Samoopieka oznacza zdolność pacjenta do samodzielnego wykonywania czynności dnia codziennego, na przykład mycia się, ubierania, jedzenia czy korzystania z toalety. U chorego leżącego opiekun może wspierać samoopiekę, zachęcając go do wykonania prostych ruchów, ale intymność nie jest po to, żeby zaspokoić samoopiekę, tylko żeby nie naruszać jego prywatności. Samorealizacja to potrzeba wyższego rzędu, związana z rozwojem, poczuciem sensu, realizowaniem planów i zainteresowań. Trudno ją bezpośrednio łączyć z zasłanianiem ciała podczas przebierania, choć oczywiście dobra opieka może wpływać na ogólne samopoczucie człowieka. Kontakt z innymi też jest ważny, szczególnie u osób starszych, samotnych lub hospitalizowanych, ale w tej sytuacji chodzi raczej o ograniczenie obecności innych osób, a nie jej zwiększanie. Typowy błąd polega na tym, że uczeń widzi czynność przy pacjencie i od razu wybiera potrzebę społeczną albo fizyczną. W opiece trzeba patrzeć szerzej: pacjent nie jest tylko ciałem do umycia i przebrania. Ma wstyd, granice, przyzwyczajenia i swoje poczucie wartości. Dlatego standardowo stosuje się parawan, kołdrę, ręcznik osłaniający, spokojną komunikację i zasadę odkrywania ciała tylko w niezbędnym zakresie.