Pacjentka w podeszłym wieku, która cierpi na zaburzenia równowagi i porusza się przy pomocy balkonika, kąpiel całego ciała powinna mieć wykonaną
Kąpiel całego ciała u pacjentki w podeszłym wieku z zaburzeniami równowagi i poruszającej się przy balkoniku najbezpieczniej wykonać na siedząco, w kabinie prysznicowej. Chodzi tu głównie o ograniczenie ryzyka upadku, poślizgnięcia i nagłej utraty stabilności. Pozycja siedząca, najlepiej na stabilnym krześle prysznicowym lub taborecie kąpielowym z antypoślizgowymi końcówkami, daje pacjentce większe poczucie bezpieczeństwa i pozwala opiekunowi lepiej kontrolować sytuację. Z mojego doświadczenia to właśnie moment wchodzenia do wanny albo stanie pod prysznicem bywa najbardziej niebezpieczny, bo mokra podłoga i zmęczenie robią swoje. Dobra praktyka to przygotować matę antypoślizgową, uchwyty przyścienne, ręcznik w zasięgu ręki, ciepłe pomieszczenie i wodę o odpowiedniej temperaturze, zwykle około 37-38°C. Opiekun powinien też dbać o intymność pacjentki, asekurację podczas przesiadania oraz nie zostawiać jej samej, jeśli istnieje ryzyko upadku. Taki sposób kąpieli jest zgodny z zasadą bezpieczeństwa, ergonomii pracy i indywidualizacji opieki.
U pacjentki z zaburzeniami równowagi najważniejsze nie jest to, żeby kąpiel była jak najbardziej podobna do domowego komfortu, tylko żeby była bezpieczna i możliwa do kontrolowania przez opiekuna. Wanna stacjonarna, nawet napełniona tylko do 3/4 wysokości, stwarza duże ryzyko. Trzeba do niej wejść, unieść nogę, utrzymać równowagę na śliskiej powierzchni, a potem jeszcze z niej wyjść. Dla osoby starszej, która na co dzień korzysta z balkonika, taki manewr jest zwyczajnie zbyt obciążający. Woda w wannie dodatkowo utrudnia stabilne podparcie, może powodować poślizg, osłabienie, a czasem także spadek ciśnienia po cieplejszej kąpieli. Napełnianie wanny minimum do 3/4 wysokości jest tym bardziej niekorzystne, bo zwiększa trudność ewakuacji pacjentki i ryzyko zachłyśnięcia lub paniki przy utracie równowagi. Stanie w kabinie prysznicowej też nie jest dobrym rozwiązaniem. Częsty błąd myślowy polega na tym, że skoro prysznic jest szybszy niż wanna, to automatycznie jest bezpieczny. Nie zawsze. Jeśli pacjentka stoi, mokra posadzka, mydło, zmiana pozycji i konieczność odwracania się mogą bardzo łatwo doprowadzić do upadku. Moim zdaniem w takich sytuacjach trzeba myśleć praktycznie: stabilne siedzisko, asekuracja, mata antypoślizgowa, uchwyty i spokojne tempo. To są podstawowe elementy bezpiecznej toalety całego ciała u osoby z ograniczoną sprawnością.