Na podstawie zamieszczonego opisu określ, w którym z wymienionych przypadków należy stosować sprzęt ortopedyczny zaprezentowany przez pacjentkę.
| Opis sprzętu. |
|---|
| Aparat jest wykonany z przepuszczającego powietrze materiału. Ustawia główkę kości ramienia w panewce stawowej, a łopatkę w rotacji zewnętrznej, jednocześnie umożliwiając pacjentowi zachowanie ruchomości. |
Opis wskazuje na aparat stosowany przy podwichnięciu stawu ramiennego, czyli sytuacji, gdy głowa kości ramiennej nie jest prawidłowo ustawiona w panewce stawu ramiennego. Kluczowe są tu słowa: ustawia główkę kości ramienia w panewce stawowej, ustawia łopatkę w rotacji zewnętrznej i jednocześnie pozwala zachować ruchomość. To nie jest klasyczne unieruchomienie po złamaniu, tylko orteza wspomagająca ustawienie barku i poprawiająca biomechanikę kończyny górnej. W praktyce taki sprzęt często kojarzy się z pacjentami po udarze, z niedowładem połowiczym, wiotkością mięśni obręczy barkowej albo niestabilnością stawu ramiennego. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w podwichnięciu barku celem jest podparcie i centrowanie głowy kości ramiennej, a nie całkowite zablokowanie ruchu. Dobre postępowanie obejmuje też kontrolę skóry pod ortezą, ocenę bólu, obrzęku, czucia w kończynie oraz dopasowanie sprzętu przez specjalistę, zgodnie z zaleceniami lekarza lub fizjoterapeuty.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne rodzaje sprzętu ortopedycznego, bo wszystkie dotyczą kończyny górnej, ale ich cel terapeutyczny jest zupełnie inny. Opisany aparat działa na staw ramienny w sposób funkcjonalny: ustawia głowę kości ramiennej w panewce, koryguje pozycję łopatki i pozwala zachować pewien zakres ruchu. To typowe dla zaopatrzenia stosowanego w profilaktyce i leczeniu podwichnięcia barku, szczególnie u osób z niedowładem po udarze, osłabieniem mięśniowym albo zaburzoną kontrolą obręczy barkowej. W deformacjach ręki reumatoidalnej stosuje się raczej ortezy dłoni, nadgarstka i palców, które ograniczają ustawienia patologiczne, zmniejszają ból i wspierają funkcję chwytu. Taki sprzęt nie ustawia głowy kości ramiennej w panewce, bo problem dotyczy głównie drobnych stawów ręki. Przy złamaniu kości ramiennej priorytetem jest stabilizacja odłamów, ograniczenie bolesnych ruchów i ochrona miejsca złamania, więc używa się innych rozwiązań, np. temblaka, opatrunku unieruchamiającego, ortezy typu Sarmiento albo leczenia operacyjnego według decyzji lekarza. Z kolei unieruchomienie stawu ramiennego i łokciowego ma za zadanie ograniczyć ruch, a w opisie podkreślono coś odwrotnego: pacjent ma zachować ruchomość. Typowy błąd myślowy polega na tym, że widzimy bark i od razu zakładamy unieruchomienie. A tutaj chodzi bardziej o prowadzenie stawu i zapobieganie dalszemu wysuwaniu się głowy kości ramiennej.