Zgodnie z algorytmem toalety całego ciała osoby chorej leżącej w łóżku opiekun powinien wykonać podmycie
W algorytmie toalety całego ciała osoby chorej leżącej podmycie wykonuje się po ułożeniu pacjentki na basenie, bo najpierw trzeba umożliwić jej oddanie moczu lub stolca, a dopiero potem przeprowadzić higienę okolicy krocza. To jest ważne z punktu widzenia czystości, komfortu i profilaktyki zakażeń. Gdyby umyć okolice intymne wcześniej, a pacjentka za chwilę skorzystała z basenu, całą czynność trzeba by powtarzać, a dodatkowo łatwo zabrudzić pościel, bieliznę osobistą i skórę. W praktyce opiekun najpierw zapewnia intymność, zakłada rękawiczki, zabezpiecza łóżko podkładem, układa pacjentkę bezpiecznie na basenie, a po zakończeniu wydalania usuwa basen i wykonuje podmycie. U kobiety kierunek mycia powinien być od spojenia łonowego w stronę odbytu, nigdy odwrotnie, żeby nie przenosić drobnoustrojów z okolicy odbytu do ujścia cewki moczowej i dróg rodnych. Stosuje się czystą wodę, odpowiedni środek myjący, osobną myjkę lub jednorazowe gaziki, a na końcu dokładnie osusza skórę, szczególnie w fałdach. Moim zdaniem to jeden z tych elementów algorytmu, który wydaje się drobiazgiem, ale w realnej opiece bardzo wpływa na godność pacjentki i ograniczenie zakażeń układu moczowego.
Podmycia nie planuje się przypadkowo w połowie toalety całego ciała, tylko wykonuje się je w logicznym miejscu algorytmu, czyli po skorzystaniu przez pacjentkę z basenu. Myślenie, że okolice intymne można umyć przed zmianą wody w misce, jest ryzykowne, bo krocze należy traktować jako obszar szczególnie narażony na zanieczyszczenie mikrobiologiczne. Do tej czynności powinno się używać czystej wody, najlepiej osobnych materiałów jednorazowych lub osobnej myjki, a po zakończeniu zadbać o higienę rąk i prawidłową utylizację odpadów. Nie chodzi tylko o ładny porządek czynności, ale o zapobieganie zakażeniom i nieprzenoszenie drobnoustrojów na inne części ciała. Podmycie tuż po umyciu pleców też nie jest właściwym skojarzeniem. Plecy zwykle myje się przy zmianie pozycji pacjentki na bok i przy okazji ocenia się skórę pod kątem zaczerwienień, odparzeń albo ryzyka odleżyn. To inny etap toalety, związany bardziej z pielęgnacją skóry i profilaktyką odleżyn, a nie z wydalaniem. Podobnie brzuch nie wyznacza momentu wykonania higieny krocza. Umycie brzucha należy do mycia przedniej powierzchni tułowia, natomiast podmycie powinno nastąpić po umożliwieniu pacjentce oddania moczu lub stolca. Typowy błąd polega na zapamiętywaniu kolejności mycia części ciała bez zrozumienia sensu. W dobrej praktyce opiekuńczej najpierw dba się o potrzeby fizjologiczne, bezpieczeństwo i intymność, a potem wykonuje higienę okolicy krocza techniką od czystego do brudnego, u kobiety od przodu ku tyłowi. Tak jest po prostu czyściej, bezpieczniej i bardziej komfortowo dla chorej osoby.