W jaki sposób opiekun osoby z zaburzeniami pamięci może pomóc podopiecznemu w przyjmowaniu leków na nadciśnienie?
Najbezpieczniejszym postępowaniem jest dopilnowanie, aby każda porcja leku została przyjęta o właściwej porze, zgodnie ze zleceniem lekarskim i ustalonym planem farmakoterapii. U osoby z zaburzeniami pamięci samo przypomnienie albo zapis na opakowaniu często nie wystarcza, bo podopieczny może zapomnieć, czy lek już połknął, pomylić dawki albo przyjąć tabletkę dwa razy. Przy lekach na nadciśnienie ma to duże znaczenie, bo nieregularne przyjmowanie może prowadzić do wahań ciśnienia, zawrotów głowy, osłabienia, omdleń, a czasem do poważniejszych powikłań sercowo-naczyniowych. W praktyce opiekun powinien sprawdzić plan leków, przygotować porcję zgodnie z zaleceniem pielęgniarki lub rodziny, podać wodę, obserwować faktyczne połknięcie tabletki i odnotować przyjęcie, jeśli w danym miejscu prowadzi się taką dokumentację. Moim zdaniem to jedna z tych sytuacji, gdzie życzliwa kontrola jest ważniejsza niż samo przypominanie. Dobrą praktyką jest też obserwacja objawów niepokojących, np. nagłego osłabienia, kołatania serca, obrzęków, kaszlu po niektórych lekach czy bardzo niskiego ciśnienia, i zgłoszenie tego pielęgniarce albo lekarzowi. Opiekun nie powinien sam zmieniać dawki ani odstawiać leku, nawet jeśli podopieczny twierdzi, że czuje się dobrze.
W opiece nad osobą z zaburzeniami pamięci trzeba pamiętać, że problemem nie jest tylko brak informacji, ale także brak trwałej kontroli nad wykonaniem czynności. Przypominanie minimum raz w tygodniu jest zdecydowanie za rzadkie przy leczeniu nadciśnienia, ponieważ leki hipotensyjne zwykle przyjmuje się codziennie, czasem kilka razy na dobę. Taki sposób myślenia bierze się często z założenia, że wystarczy ogólna motywacja pacjenta. Przy otępieniu, chorobie Alzheimera albo innych zaburzeniach poznawczych to niestety nie działa pewnie, bo chory może nie zapamiętać komunikatu nawet po kilku minutach. Samo rozłożenie leków rano do przegródek dozownika jest pomocne organizacyjnie, ale nie gwarantuje, że lek zostanie przyjęty o właściwej godzinie. Podopieczny może otworzyć złą przegródkę, wysypać tabletki, wziąć dawkę wieczorną rano albo w ogóle zapomnieć o dozowniku. Zapisanie godziny na opakowaniu też jest tylko formą instrukcji, a nie nadzoru. U osoby z prawidłową pamięcią może być to wygodne, ale przy zaburzeniach pamięci napis nie zabezpiecza przed pomyłką, powtórnym zażyciem dawki czy pominięciem leku. Standard dobrej opieki polega na zapewnieniu regularności, obserwacji i współpracy z zespołem terapeutycznym. Opiekun powinien działać zgodnie ze zleceniem, nie eksperymentować z dawkami i nie ufać wyłącznie deklaracji chorego typu już brałem, bo z mojego doświadczenia właśnie wtedy najłatwiej o błąd. Najważniejsze jest faktyczne dopilnowanie przyjęcia każdej porcji leku we właściwym czasie oraz zgłaszanie wszelkich nieprawidłowości personelowi medycznemu.