W celu zaspokojenia potrzeby bezpieczeństwa nowoprzyjętemu pacjentowi opiekun powinien
W tej sytuacji najlepszym działaniem jest zapoznanie nowoprzyjętego pacjenta z topografią oddziału, bo to bezpośrednio zmniejsza jego lęk i zwiększa poczucie bezpieczeństwa. Pacjent, który trafia do szpitala albo placówki opiekuńczej, często nie wie, gdzie jest dyżurka, toaleta, sala zabiegowa, wyjście ewakuacyjne, jadalnia czy miejsce, gdzie może poprosić o pomoc. Dla nas to może być oczywiste, ale dla niego jest to nowe, obce środowisko. Moim zdaniem to jedna z prostszych, a bardzo ważnych czynności adaptacyjnych. Opiekun powinien spokojnie pokazać pacjentowi najważniejsze miejsca, wyjaśnić sposób używania dzwonka przyzywowego, powiedzieć gdzie zgłaszać potrzeby i jak bezpiecznie poruszać się po oddziale. Jest to zgodne z dobrą praktyką opiekuńczą: najpierw orientacja w otoczeniu, zapewnienie bezpieczeństwa, ograniczenie ryzyka upadku i stresu, a dopiero potem dalsze czynności organizacyjne. Szczególnie ważne jest to u osób starszych, z zaburzeniami widzenia, po udarze, z otępieniem albo po prostu mocno zestresowanych przyjęciem. Takie wprowadzenie pomaga pacjentowi szybciej się zaadaptować i bardziej ufać personelowi, a to potem ułatwia całą opiekę.
Przy tym pytaniu łatwo pomylić potrzebę bezpieczeństwa z innymi ważnymi, ale jednak nie pierwszoplanowymi czynnościami przy przyjęciu pacjenta. Omawianie metod leczenia nie należy zwykle do zadań opiekuna medycznego, tylko do lekarza i częściowo pielęgniarki, zgodnie z zakresem kompetencji oraz zasadą udzielania informacji medycznej przez uprawnione osoby. Opiekun może wspierać pacjenta, obserwować jego reakcje i przekazywać informacje zespołowi, ale nie powinien wyjaśniać planu leczenia w sposób specjalistyczny, bo łatwo tu o błąd albo przekroczenie kompetencji. Przedstawianie obowiązków personelu też nie zaspokaja bezpośrednio potrzeby bezpieczeństwa pacjenta. Pacjent bardziej potrzebuje wiedzieć, jak się odnaleźć, gdzie jest pomoc i jak uniknąć zagrożeń w nowym miejscu, niż poznawać zakres zadań pracowników. Ustalenie osób do kontaktu jest ważne organizacyjnie i prawnie, szczególnie w dokumentacji, przy informowaniu rodziny czy w sytuacjach nagłych. Jednak samo wskazanie kontaktu nie daje pacjentowi natychmiastowej orientacji w przestrzeni oddziału. Typowy błąd myślowy polega na tym, że bezpieczeństwo rozumie się tylko jako sprawy formalne albo medyczne. W praktyce opiekuńczej bezpieczeństwo zaczyna się często od bardzo prostych rzeczy: pacjent wie, gdzie jest toaleta, jak wezwać personel, gdzie może chodzić, a gdzie nie powinien wchodzić. Z mojego doświadczenia takie oprowadzenie po oddziale mocno obniża napięcie, zwłaszcza u osób starszych i zagubionych. Dlatego właściwą czynnością jest zapoznanie pacjenta z topografią oddziału.