Pacjentka będzie miała nazajutrz wykonaną planową operację usunięcia pęcherzyka żółciowego. Opiekun medyczny w trakcie rozmowy z pacjentką powinien
W tej sytuacji najważniejsze w rozmowie opiekuna medycznego z pacjentką jest zadbanie o jej bezpieczeństwo psychiczne, czyli zmniejszenie lęku, napięcia i poczucia zagubienia przed planowanym zabiegiem. Operacja usunięcia pęcherzyka żółciowego, nawet jeśli jest planowa i często wykonywana, dla pacjentki może być dużym stresem. Opiekun medyczny powinien spokojnie wysłuchać obaw, okazać empatię, mówić prostym językiem, zapewnić warunki intymności rozmowy i w razie potrzeby poinformować pielęgniarkę lub lekarza o nasilonym lęku pacjentki. Moim zdaniem to jest bardzo praktyczna rzecz, bo pacjent spokojniejszy zwykle lepiej współpracuje przy przygotowaniu do zabiegu, np. przy toalecie, zmianie bielizny, pozostaniu na czczo czy wykonaniu poleceń personelu. Dobra praktyka polega na tym, żeby nie straszyć, nie oceniać, nie obiecywać rzeczy, które nie zależą od opiekuna, ale być obecnym i wspierającym. To mieści się w zakresie kompetencji opiekuna medycznego: komunikacja, wsparcie emocjonalne, obserwacja reakcji pacjenta i przekazywanie istotnych informacji zespołowi terapeutycznemu.
W tym pytaniu łatwo pomylić przygotowanie pacjentki do operacji z zadaniami należącymi do innych członków zespołu medycznego. Pytanie dotyczy rozmowy prowadzonej przez opiekuna medycznego, więc trzeba patrzeć na zakres jego kompetencji. Ustalanie, czy pacjentka jest uczulona na leki, jest oczywiście bardzo ważne przed zabiegiem, ale formalnie należy do wywiadu medycznego prowadzonego przez pielęgniarkę, lekarza lub anestezjologa. Opiekun może zauważyć informację od pacjentki i przekazać ją dalej, ale nie powinien przejmować roli osoby kwalifikującej do znieczulenia czy leczenia farmakologicznego. Podobnie omawianie zagrożeń związanych z zabiegiem wymaga wiedzy lekarskiej i wiąże się ze zgodą świadomą pacjenta. Tłumaczenie powikłań operacji, ryzyka znieczulenia czy szczegółów procedury nie jest zadaniem opiekuna medycznego, bo można niechcący wprowadzić pacjentkę w błąd albo zwiększyć jej lęk. Ustalanie sposobu wykonywania czynności higienicznych po zabiegu także może być elementem opieki, ale zwykle robi się to po ocenie stanu pacjentki i zgodnie z zaleceniami pielęgniarki. Przed operacją najpilniejsza w samej rozmowie jest stabilizacja emocjonalna: spokojne wyjaśnienie czynności organizacyjnych, wysłuchanie, zapewnienie poczucia bezpieczeństwa i zgłoszenie niepokoju personelowi. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wybiera się odpowiedź brzmiącą najbardziej medycznie. A w pracy opiekuna bardzo ważne jest właśnie to, żeby znać granice swoich uprawnień i jednocześnie nie lekceważyć psychiki pacjenta.