U pacjenta z trudnościami w samodzielnym korzystaniu z toalety należy zastosować
W tej sytuacji najlepszym wyborem jest wózek sanitarny, czyli sprzęt pomocniczy przeznaczony właśnie do załatwiania potrzeb fizjologicznych u osoby, która ma trudność z samodzielnym dojściem do toalety albo bezpiecznym siadaniem na muszli. Taki wózek ma zwykle siedzisko z otworem, pojemnik sanitarny, podłokietniki, podnóżki oraz hamulce. Dzięki temu pacjent może skorzystać z toalety przy łóżku albo zostać przewieziony do łazienki, bez nadmiernego ryzyka upadku. Moim zdaniem to jeden z tych sprzętów, które bardzo realnie poprawiają godność pacjenta, bo ograniczają konieczność korzystania z basenu w łóżku, jeśli pacjent może być bezpiecznie posadzony. W praktyce trzeba pamiętać o zablokowaniu kół, ustawieniu wózka stabilnie, zapewnieniu intymności, asekuracji podczas transferu oraz późniejszej dezynfekcji pojemnika i powierzchni kontaktowych. To jest zgodne z dobrą praktyką opiekuńczą: bezpieczeństwo, higiena, profilaktyka upadków i możliwie duża samodzielność podopiecznego.
Przy takim pytaniu łatwo pomylić sprzęt ułatwiający poruszanie się ze sprzętem przeznaczonym bezpośrednio do korzystania z toalety. Wysoki balkonik pomaga w pionizacji i chodzeniu, szczególnie u osób z osłabieniem kończyn dolnych, zaburzeniami równowagi albo po dłuższym unieruchomieniu. Nie rozwiązuje jednak problemu samego oddawania moczu czy stolca, bo nie zapewnia siedziska sanitarnego, pojemnika ani bezpiecznej pozycji do defekacji. Laska wielopunktowa również zwiększa stabilność chodu, ale jest przeznaczona raczej dla pacjenta, który może już w miarę samodzielnie się przemieszczać. Nie wystarczy u osoby, która ma trudności z samodzielnym korzystaniem z toalety, bo tu chodzi nie tylko o dojście, ale też o siadanie, wstawanie, asekurację i zachowanie higieny. Wózek inwalidzki bywa potrzebny do transportu pacjenta, ale sam w sobie nie jest sprzętem sanitarnym. Pacjent nadal musiałby zostać przeniesiony na sedes albo na inne urządzenie, co zwiększa liczbę transferów i ryzyko upadku. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wybiera się sprzęt do przemieszczania, a nie do czynności wydalania. W opiece trzeba patrzeć praktycznie: czego pacjent realnie nie może zrobić i jaki sprzęt usuwa tę konkretną barierę. Tutaj barierą jest bezpieczne skorzystanie z toalety, dlatego właściwy jest wózek sanitarny.