Pacjentka lat 70 choruje na chorobę zwyrodnieniową stawów kończyn górnych i dolnych. Ma trudności z przemieszczaniem się. Wskaż sprzęt, który pomoże pacjentce w przemieszczaniu się.
W tej sytuacji najlepszym sprzętem ułatwiającym przemieszczanie się pacjentce jest wózek inwalidzki. Pacjentka ma 70 lat, choruje na chorobę zwyrodnieniową stawów kończyn górnych i dolnych, więc problem dotyczy nie tylko chodzenia, ale też ogólnej wydolności ruchowej, bólu, ograniczenia zakresu ruchu i ryzyka upadku. Wózek inwalidzki pozwala bezpiecznie pokonać dłuższy dystans, przemieścić pacjentkę po mieszkaniu, korytarzu, placówce medycznej albo na badanie. Moim zdaniem to bardzo praktyczna odpowiedź, bo w opiece nie chodzi o „ładnie brzmiący” sprzęt, tylko o realne zmniejszenie wysiłku i ryzyka urazu.
Zgodnie z dobrą praktyką przed użyciem wózka trzeba sprawdzić hamulce, podnóżki, stabilność siedziska, ustawienie kół oraz dopasowanie wózka do wzrostu i masy ciała pacjentki. Przy przesiadaniu należy zablokować hamulce, odsunąć lub podnieść podnóżki, zabezpieczyć stopy i poinformować pacjentkę, co będzie wykonywane. Ważna jest też ergonomia pracy opiekuna: nie ciągniemy pacjentki za kończyny, nie szarpiemy, tylko pomagamy spokojnie, najlepiej z wykorzystaniem technik transferu. W chorobie zwyrodnieniowej stawów ból może nasilać się przy obciążeniu, dlatego wózek ogranicza przeciążanie bioder, kolan, stóp, a czasem także barków i nadgarstków. Oczywiście, jeśli pacjentka może chodzić choć częściowo, warto ją aktywizować w granicach bezpieczeństwa, ale przy istotnych trudnościach w przemieszczaniu wózek jest najbardziej właściwym wyborem.
Zgodnie z dobrą praktyką przed użyciem wózka trzeba sprawdzić hamulce, podnóżki, stabilność siedziska, ustawienie kół oraz dopasowanie wózka do wzrostu i masy ciała pacjentki. Przy przesiadaniu należy zablokować hamulce, odsunąć lub podnieść podnóżki, zabezpieczyć stopy i poinformować pacjentkę, co będzie wykonywane. Ważna jest też ergonomia pracy opiekuna: nie ciągniemy pacjentki za kończyny, nie szarpiemy, tylko pomagamy spokojnie, najlepiej z wykorzystaniem technik transferu. W chorobie zwyrodnieniowej stawów ból może nasilać się przy obciążeniu, dlatego wózek ogranicza przeciążanie bioder, kolan, stóp, a czasem także barków i nadgarstków. Oczywiście, jeśli pacjentka może chodzić choć częściowo, warto ją aktywizować w granicach bezpieczeństwa, ale przy istotnych trudnościach w przemieszczaniu wózek jest najbardziej właściwym wyborem.
W przypadku tej pacjentki trzeba odróżnić sprzęt wspomagający leczenie lub korekcję ustawienia ciała od sprzętu, który faktycznie umożliwia przemieszczanie się osoby z dużymi ograniczeniami ruchowymi. Aparat ortopedyczny może stabilizować staw, kończynę albo korygować ustawienie, na przykład przy niedowładzie, deformacji lub po urazie. Nie jest jednak podstawowym sprzętem służącym do przewożenia osoby, która ma trudność z poruszaniem się z powodu choroby zwyrodnieniowej wielu stawów. Sam aparat nie rozwiąże problemu pokonania dystansu, zwłaszcza gdy ból dotyczy kończyn dolnych i górnych.
Sprzęt ślizgowy, na przykład mata lub deska poślizgowa, bywa bardzo pomocny przy transferze pacjenta z łóżka na wózek, z wózka na fotel albo przy przesuwaniu w łóżku. To jest sprzęt do przemieszczania na krótkim odcinku i głównie do zmniejszenia tarcia oraz obciążenia opiekuna. Typowy błąd myślowy polega tu na tym, że słowo „przemieszczanie” rozumie się zbyt szeroko. Pacjentka potrzebuje środka, który pozwoli jej przemieścić się z miejsca na miejsce, a nie tylko przesunąć się po powierzchni łóżka.
Obuwie ortopedyczne może poprawić stabilność chodu, odciążyć stopę, wyrównać różnicę długości kończyn albo zmniejszyć dolegliwości bólowe przy deformacjach stóp. Jest ważne, ale działa tylko wtedy, gdy pacjentka jest w stanie chodzić. Przy znacznych trudnościach z przemieszczaniem, zwłaszcza przy chorobie zwyrodnieniowej stawów kończyn dolnych, samo obuwie nie zapewni wystarczającego bezpieczeństwa. Z mojego doświadczenia takie pomyłki biorą się z kojarzenia sprzętu ortopedycznego z każdym problemem ruchowym. W opiece trzeba jednak dobrać pomoc do konkretnej funkcji: stabilizacja to jedno, transfer to drugie, a bezpieczne pokonywanie dystansu to właśnie rola wózka inwalidzkiego.
Sprzęt ślizgowy, na przykład mata lub deska poślizgowa, bywa bardzo pomocny przy transferze pacjenta z łóżka na wózek, z wózka na fotel albo przy przesuwaniu w łóżku. To jest sprzęt do przemieszczania na krótkim odcinku i głównie do zmniejszenia tarcia oraz obciążenia opiekuna. Typowy błąd myślowy polega tu na tym, że słowo „przemieszczanie” rozumie się zbyt szeroko. Pacjentka potrzebuje środka, który pozwoli jej przemieścić się z miejsca na miejsce, a nie tylko przesunąć się po powierzchni łóżka.
Obuwie ortopedyczne może poprawić stabilność chodu, odciążyć stopę, wyrównać różnicę długości kończyn albo zmniejszyć dolegliwości bólowe przy deformacjach stóp. Jest ważne, ale działa tylko wtedy, gdy pacjentka jest w stanie chodzić. Przy znacznych trudnościach z przemieszczaniem, zwłaszcza przy chorobie zwyrodnieniowej stawów kończyn dolnych, samo obuwie nie zapewni wystarczającego bezpieczeństwa. Z mojego doświadczenia takie pomyłki biorą się z kojarzenia sprzętu ortopedycznego z każdym problemem ruchowym. W opiece trzeba jednak dobrać pomoc do konkretnej funkcji: stabilizacja to jedno, transfer to drugie, a bezpieczne pokonywanie dystansu to właśnie rola wózka inwalidzkiego.