Podczas wykonywania czynności higienicznych nastąpiło u obłożnie chorej pacjentki zatrzymanie krążenia i oddychania. Którą techniką należy wykonać resuscytację krążeniowo-oddechową?
W tej sytuacji właściwa technika RKO u osoby dorosłej to 30 uciśnięć klatki piersiowej i 2 oddechy ratownicze. Pacjentka jest obłożnie chora, ale nadal mówimy o osobie dorosłej, więc stosuje się standardowy algorytm BLS zgodny z zaleceniami Europejskiej Rady Resuscytacji. Najważniejsze jest szybkie rozpoznanie zatrzymania krążenia: brak reakcji, brak prawidłowego oddechu albo tylko pojedyncze westchnięcia agonalne. W praktyce trzeba wezwać pomoc, poprosić kogoś o telefon pod 112 lub 999 i o przyniesienie AED, jeśli jest dostępne. Uciskamy środek klatki piersiowej, na dolnej połowie mostka, z częstością około 100-120/min i głębokością około 5-6 cm, pozwalając klatce piersiowej wracać do pełnego rozprężenia. Po 30 uciśnięciach wykonuje się 2 skuteczne wdechy, jeśli ratownik potrafi i ma możliwość bezpiecznego ich wykonania. Moim zdaniem w opiece nad osobą leżącą warto to sobie dobrze utrwalić, bo takie zdarzenie może wystąpić nagle właśnie podczas toalety, zmiany bielizny czy obracania pacjenta. Liczy się rytm, ciągłość ucisków i nieprzerywanie ich bez potrzeby.
W przypadku dorosłej pacjentki z zatrzymaniem krążenia i oddychania nie należy wybierać schematów opartych na 15 uciśnięciach ani na 5 oddechach ratowniczych. Taki tok myślenia często bierze się z pomieszania różnych algorytmów resuscytacji, np. zasad stosowanych u dzieci, dawnych zaleceń albo sytuacji szczególnych, gdzie większe znaczenie ma niedotlenienie. U osoby dorosłej standardem BLS jest stosunek 30:2, ponieważ najważniejsze jest utrzymanie minimalnego przepływu krwi przez mózg i serce. Zbyt częste przerywanie ucisków na oddechy obniża ciśnienie perfuzyjne i pogarsza skuteczność całej akcji. Schemat 15:2 może kojarzyć się z resuscytacją dzieci prowadzoną przez dwóch ratowników z odpowiednim przygotowaniem, ale nie jest podstawowym wyborem dla dorosłej pacjentki w opisanej sytuacji. Z kolei dodawanie 5 wdechów po krótkiej serii uciśnięć nie odpowiada typowemu algorytmowi RKO u dorosłych i może prowadzić do długich przerw w uciskaniu klatki piersiowej. W praktyce opiekun medyczny powinien myśleć bardzo konkretnie: bezpieczeństwo miejsca, ocena reakcji, udrożnienie dróg oddechowych, ocena oddechu maksymalnie przez 10 sekund, wezwanie pomocy i rozpoczęcie ucisków w rytmie 30 uciśnięć oraz 2 wdechy. Jeśli nie można wykonać oddechów, lepiej prowadzić ciągłe uciski niż tracić czas. Z mojego doświadczenia najczęstszy błąd to nerwowe liczenie i robienie za długich przerw, a tu każda sekunda ma znaczenie.