Pacjent korzystający z wózka inwalidzkiego samodzielnie przesiada się z łóżka na wózek przy pomocy łatwoślizgu. W celu zapewnienia bezpiecznego i sprawnego wykonania czynności opiekun wspomagający pacjenta powinien dopilnować, aby
W tej sytuacji najważniejsze jest ustawienie wózka bokiem, możliwie jak najbliżej łóżka. Dzięki temu droga przemieszczenia jest krótka, bardziej kontrolowana i pacjent nie musi wykonywać dużego skrętu tułowia ani przesuwać się przez wolną przestrzeń. To jest zgodne z zasadami ergonomii pracy opiekuna oraz bezpiecznego transferu osoby z ograniczoną sprawnością ruchową. Moim zdaniem to jedna z tych małych rzeczy, które w praktyce robią ogromną różnicę, bo kilka centymetrów za dużej odległości potrafi zwiększyć ryzyko zsunięcia się pacjenta albo utraty równowagi. Opiekun powinien też dopilnować, żeby wózek miał zablokowane hamulce, podniesione lub odsunięte podnóżki, a jeśli konstrukcja pozwala, także zdjęty lub odchylony podłokietnik od strony łóżka. Łóżko najlepiej ustawić na wysokości zbliżonej do siedziska wózka. Łatwoślizg ma zmniejszać tarcie i ułatwiać przesunięcie ciała, ale sam nie zastępuje prawidłowego ustawienia sprzętu. W dobrych praktykach opiekuńczych przed transferem zawsze sprawdza się stabilność podłoża, obuwie pacjenta, jego gotowość do współpracy i to, czy rozumie polecenia. Krótka komenda typu: przesuwamy się w stronę wózka, ręce proszę oprzeć tutaj, działa lepiej niż pośpiech i ciągnięcie za pacjenta.
Przy przesiadaniu z łóżka na wózek przy użyciu łatwoślizgu nie chodzi o to, żeby mata znajdowała się wyłącznie na jednej powierzchni. Takie myślenie jest dość częste, bo ktoś może skupić się tylko na samym sprzęcie pomocniczym i uznać, że skoro mata jest śliska, to wystarczy położyć ją na łóżku albo na wózku. W praktyce to za mało i może być niebezpieczne. Łatwoślizg ma zmniejszyć tarcie podczas przesuwania pacjenta, ale transfer odbywa się pomiędzy dwoma punktami: łóżkiem i siedziskiem wózka. Jeśli między nimi zostanie luka, zbyt duża odległość albo źle ustawiony wózek, pacjent może się zsunąć, zatrzymać w połowie ruchu albo nadmiernie obciążyć kończyny górne. Z mojego doświadczenia, właśnie takie drobne zaniedbania najczęściej powodują nerwową sytuację przy łóżku. Ustawienie wózka przodem naprzeciwko łóżka także nie jest właściwe, bo wymusza nienaturalny kierunek przemieszczania i często większy obrót ciała. Pacjent musiałby jakby przeskakiwać przestrzeń albo wykonywać manewr trudny do kontroli, a opiekun ma wtedy gorszy dostęp do asekuracji. W standardach opieki i zasadach ergonomii dąży się do skrócenia toru transferu, stabilizacji sprzętu oraz zapewnienia pacjentowi możliwości podparcia. Dlatego wózek powinien stać bokiem, blisko łóżka, z zablokowanymi hamulcami i przygotowanymi podnóżkami oraz podłokietnikiem. Mata jest pomocą, ale bez prawidłowego ustawienia wózka nie zapewni ani sprawności, ani pełnego bezpieczeństwa czynności.