Pacjent z niedowładem lewostronnym i niewielkimi trudnościami samoobsługowymi jest spocony. Najlepszym sposobem utrzymania skóry w czystości będzie
Najlepszym wyborem jest pomoc pacjentowi podczas kąpieli pod prysznicem, bo łączy dokładne utrzymanie higieny z zachowaniem możliwie dużej samodzielności chorego. Pacjent ma niedowład lewostronny i tylko niewielkie trudności samoobsługowe, więc nie powinno się od razu wyręczać go we wszystkim. W opiece obowiązuje zasada aktywizowania podopiecznego: pomagamy tam, gdzie jest realna potrzeba, a resztę czynności pacjent wykonuje sam. Prysznic pozwala dobrze usunąć pot, zabrudzenia i wydzieliny ze skóry, a jednocześnie jest bezpieczniejszy niż wanna, szczególnie przy osłabionej jednej stronie ciała. W praktyce opiekun powinien przygotować łazienkę: sprawdzić temperaturę wody, położyć matę antypoślizgową, zapewnić krzesło prysznicowe, uchwyty, ręcznik w zasięgu ręki i środki myjące. Trzeba też asekurować stronę niedowładną, obserwować zmęczenie, zawroty głowy, kolor skóry i komfort pacjenta. Moim zdaniem to bardzo ważne, bo dobra higiena to nie tylko czysta skóra, ale też profilaktyka podrażnień, odparzeń, infekcji i poprawa samopoczucia chorego.
W tej sytuacji łatwo pomyśleć, że skoro pacjent ma tylko niewielkie trudności samoobsługowe, to może po prostu sam umyć się przy umywalce. Problem w tym, że pacjent jest spocony, a mycie przy umywalce zwykle nie daje tak dokładnego oczyszczenia całego ciała jak prysznic. Taka toaleta częściowa może być dobra rano, przy lekkim odświeżeniu albo gdy stan chorego nie pozwala na kąpiel, ale tutaj celem jest porządne usunięcie potu ze skóry, również z fałdów skórnych, pleców, pachwin czy stóp. Z mojego doświadczenia uczniowie czasem zbyt mocno skupiają się na słowie samodzielny, a za mało na jakości i bezpieczeństwie higieny.
Samodzielna kąpiel w wannie również nie jest najlepszym rozwiązaniem. Wanna wymaga wejścia i wyjścia przez wysoki brzeg, zmiany pozycji, utrzymania równowagi i dobrej koordynacji ruchów. Przy niedowładzie lewostronnym ryzyko poślizgnięcia, upadku albo zaklinowania się jest wyraźnie większe. Nawet jeśli pacjent jest dość sprawny, wanna bez asekuracji to słaby pomysł. Prysznic z pomocą opiekuna, najlepiej z krzesłem prysznicowym i matą antypoślizgową, jest bardziej zgodny z zasadami bezpiecznej opieki.
Z kolei toaleta całego ciała w łóżku wykonana przez opiekuna byłaby zbyt mało aktywizująca. Takie rozwiązanie stosuje się głównie u osób leżących, bardzo osłabionych, z dużymi ograniczeniami ruchowymi albo przeciwwskazaniami do pionizacji. Tutaj pacjent ma jedynie niewielkie trudności, więc całkowite wyręczanie go może obniżać sprawność, poczucie niezależności i motywację do rehabilitacji. Dobra praktyka polega na tym, żeby pomagać rozsądnie: asekurować, podać przybory, umyć trudno dostępne okolice, ale nie zabierać pacjentowi tego, co jeszcze potrafi zrobić sam.
Samodzielna kąpiel w wannie również nie jest najlepszym rozwiązaniem. Wanna wymaga wejścia i wyjścia przez wysoki brzeg, zmiany pozycji, utrzymania równowagi i dobrej koordynacji ruchów. Przy niedowładzie lewostronnym ryzyko poślizgnięcia, upadku albo zaklinowania się jest wyraźnie większe. Nawet jeśli pacjent jest dość sprawny, wanna bez asekuracji to słaby pomysł. Prysznic z pomocą opiekuna, najlepiej z krzesłem prysznicowym i matą antypoślizgową, jest bardziej zgodny z zasadami bezpiecznej opieki.
Z kolei toaleta całego ciała w łóżku wykonana przez opiekuna byłaby zbyt mało aktywizująca. Takie rozwiązanie stosuje się głównie u osób leżących, bardzo osłabionych, z dużymi ograniczeniami ruchowymi albo przeciwwskazaniami do pionizacji. Tutaj pacjent ma jedynie niewielkie trudności, więc całkowite wyręczanie go może obniżać sprawność, poczucie niezależności i motywację do rehabilitacji. Dobra praktyka polega na tym, żeby pomagać rozsądnie: asekurować, podać przybory, umyć trudno dostępne okolice, ale nie zabierać pacjentowi tego, co jeszcze potrafi zrobić sam.