W jakich warunkach pacjent powinien otrzymać informacje o swoim stanie zdrowia?
Informacje o stanie zdrowia pacjent powinien otrzymywać na osobności, bo dotyczy to jego prywatności, godności i prawa do zachowania tajemnicy medycznej. W praktyce oznacza to spokojne miejsce, bez osób postronnych, z możliwością swobodnej rozmowy i zadawania pytań. Pacjent ma prawo wiedzieć, co się z nim dzieje, jakie są wyniki badań, plan leczenia, ryzyko zabiegów czy zalecenia, ale te dane nie mogą być przekazywane tak, żeby usłyszeli je inni pacjenci albo przypadkowe osoby. Zgodnie z prawami pacjenta i zasadą tajemnicy zawodowej personel medyczny musi chronić takie informacje. Rodzina może uczestniczyć w rozmowie tylko wtedy, gdy pacjent się na to zgodzi albo wcześniej upoważni daną osobę. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które wydają się oczywiste, ale w pośpiechu szpitalnym łatwo o błąd. Dobra praktyka to zaprosić pacjenta do gabinetu, zasłonić parawan, zamknąć drzwi i mówić językiem zrozumiałym, bez niepotrzebnego straszenia.
Przekazywanie informacji o stanie zdrowia w obecności rodziny nie jest automatycznie właściwe, nawet jeśli bliscy bardzo się interesują i chcą pomóc. Pacjent sam decyduje, kto może znać jego dane medyczne. Rodzina może być obecna dopiero po uzyskaniu zgody pacjenta albo gdy jest formalnie upoważniona. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że skoro ktoś jest mężem, córką czy synem, to ma pełne prawo wiedzieć wszystko. W ochronie zdrowia tak to nie działa, bo obowiązuje tajemnica zawodowa i prawo pacjenta do prywatności. Obecność innych pacjentów jest jeszcze większym problemem. Sala chorych nie zawsze daje warunki do rozmowy o diagnozie, rokowaniu, wynikach badań czy leczeniu, bo ktoś z łóżka obok może po prostu słyszeć rozmowę. To narusza poufność i może być dla pacjenta krępujące. Korytarz szpitalny też nie jest miejscem do omawiania spraw zdrowotnych. Przechodzą tam pacjenci, odwiedzający, personel techniczny, czasem przypadkowe osoby. Nawet krótka informacja wypowiedziana głośno może ujawnić dane wrażliwe. Z mojego doświadczenia najlepsza zasada jest prosta: jeśli rozmowa dotyczy zdrowia, diagnozy, leczenia, rokowania albo decyzji terapeutycznych, trzeba zadbać o dyskrecję. Na osobności pacjent ma większe poczucie bezpieczeństwa i łatwiej zada pytania, których przy innych mógłby się wstydzić.