Na oddziale internistycznym od kilku dni przebywa 78-letnia pacjentka. Jest zagubiona, obawia się o swoje zdrowie, rodzina jej nie odwiedza. W pierwszej kolejności chorej potrzebne jest wsparcie
W tej sytuacji najważniejsze jest wsparcie emocjonalne, bo pacjentka jest zagubiona, przestraszona i osamotniona. Ma 78 lat, od kilku dni przebywa na oddziale internistycznym, rodzina jej nie odwiedza, więc jej podstawowym problemem nie jest brak pieniędzy, sprzętu czy samej informacji, tylko poczucie lęku i braku bezpieczeństwa. W praktyce opiekun medyczny powinien podejść spokojnie, przedstawić się, mówić prostymi zdaniami, utrzymywać kontakt wzrokowy, wysłuchać pacjentki i okazać zrozumienie. Dobre działania to np. powiedzenie: widzę, że się pani martwi, jestem przy pani, zaraz wyjaśnimy co się dzieje. Moim zdaniem właśnie takie drobne zachowania często najbardziej uspokajają chorego. Zgodnie z dobrą praktyką opiekuńczą trzeba też obserwować stan psychiczny pacjentki, zgłosić personelowi pielęgniarskiemu nasilony lęk, dezorientację lub płacz, a jednocześnie wspierać jej adaptację do oddziału. Wsparcie emocjonalne buduje zaufanie, zmniejsza stres i ułatwia współpracę podczas leczenia.
Wybór wsparcia instrumentalnego, materialnego albo informacyjnego może wynikać z tego, że widzimy pacjentkę w szpitalu i od razu myślimy o konkretnych czynnościach opiekuńczych. To dość typowe, ale w tym opisie kluczowe są sygnały psychiczne i społeczne: zagubienie, lęk o zdrowie oraz brak odwiedzin rodziny. Wsparcie instrumentalne oznacza praktyczną pomoc w wykonaniu czynności, na przykład pomoc przy toalecie, karmieniu, przemieszczaniu się czy załatwianiu spraw organizacyjnych. Jest bardzo ważne, ale nie odpowiada jako pierwsze na samotność i niepokój pacjentki. Wsparcie materialne dotyczy rzeczy, pieniędzy, sprzętu, środków higienicznych albo innych zasobów. Tutaj nie ma informacji, że chora czegoś takiego potrzebuje w pierwszej kolejności. Wsparcie informacyjne polega na przekazywaniu wyjaśnień, np. o planie dnia, badaniach czy zasadach oddziału. Ono też może pomóc, szczególnie gdy pacjent jest zdezorientowany, ale samo podanie informacji nie zawsze uspokoi osobę starszą, która czuje się opuszczona. Najpierw trzeba obniżyć napięcie emocjonalne, dać poczucie bezpieczeństwa i być z pacjentką w kontakcie. Z mojego doświadczenia, jeżeli chory jest przestraszony, to nawet najlepsze instrukcje mogą do niego nie dotrzeć. Dlatego w pierwszym rzędzie potrzebne jest wsparcie emocjonalne, a dopiero potem można uzupełniać je informacją, pomocą praktyczną czy organizacyjną.