Podopieczny po raz pierwszy będzie samodzielnie wykonywał pomiar ciśnienia tętniczego krwi. Opiekun medyczny omówił z podopiecznym zasady obowiązujące podczas pomiaru i w ten sposób udzielił mu wsparcia
To jest przykład wsparcia informacyjnego, bo opiekun medyczny przekazał podopiecznemu konkretne wiadomości i instrukcje potrzebne do samodzielnego wykonania pomiaru ciśnienia tętniczego. Nie wyręczał go, tylko wyjaśnił zasady: odpoczynek przed pomiarem, wygodna pozycja siedząca, oparcie pleców, ręka podparta na wysokości serca, właściwe założenie mankietu oraz unikanie rozmowy w trakcie badania. W praktyce to bardzo ważne, bo zły sposób pomiaru może dać wynik zawyżony albo zaniżony, a potem pacjent niepotrzebnie się stresuje lub lekceważy problem. Moim zdaniem przy takim pierwszym samodzielnym pomiarze najlepiej nie tylko powiedzieć zasady, ale też pokazać je na ciśnieniomierzu i poprosić podopiecznego, żeby powtórzył czynność własnymi słowami. To jest dobra praktyka edukacyjna w opiece medycznej. Wsparcie informacyjne obejmuje właśnie przekazywanie wiedzy, wyjaśnianie procedur, korygowanie błędów i przygotowanie pacjenta do bezpiecznego samoobserwowania stanu zdrowia.
W tej sytuacji łatwo pomylić różne rodzaje wsparcia, bo wszystkie mogą występować w pracy opiekuna medycznego, ale nie oznaczają tego samego. Wsparcie wartościujące dotyczy głównie wzmacniania samooceny podopiecznego, pokazywania mu, że jego wysiłek ma sens, że radzi sobie coraz lepiej i może czuć się kompetentny. Gdyby opiekun powiedział na przykład: dobrze pan to robi, widać postęp, proszę się nie zniechęcać, wtedy byłby to element wartościujący. Samo omówienie zasad pomiaru ciśnienia nie jest jednak oceną ani budowaniem poczucia wartości, tylko przekazaniem instrukcji. Wsparcie rzeczowe, czasem nazywane instrumentalnym, polega bardziej na konkretnej pomocy w działaniu: przygotowaniu sprzętu, podaniu ciśnieniomierza, założeniu mankietu albo wykonaniu pomiaru za osobę niesamodzielną. Tu opiekun nie wykonuje czynności za podopiecznego, tylko uczy go, jak ma to zrobić sam. Wsparcie emocjonalne wiąże się z empatią, uspokojeniem, towarzyszeniem w lęku i obniżaniem napięcia. Byłoby ważne, gdyby podopieczny bał się wyniku albo czuł niepewność, ale główną treścią opisanej sytuacji jest instruktaż. Typowy błąd polega na tym, że każde życzliwe zachowanie opiekuna traktuje się jako emocjonalne. A w standardach edukacji zdrowotnej trzeba rozróżniać: informacja to wiedza i zasady postępowania, emocje to wsparcie psychiczne, rzeczowe to konkretna pomoc, a wartościujące to wzmacnianie oceny własnych możliwości.