Podczas wyjścia na zakupy z podopieczną od niedawna ociemniałą opiekun medyczny powinien przede wszystkim
W tej sytuacji najbezpieczniejsze i najbardziej zgodne z dobrą praktyką jest to, aby podopieczna trzymała opiekuna pod rękę, zwykle powyżej łokcia, a opiekun szedł pół kroku przed nią i spokojnie informował o przeszkodach. To jest klasyczna technika przewodnika osoby niewidomej lub słabowidzącej. Daje ona podopiecznej poczucie kontroli, bo to ona trzyma opiekuna, a nie jest ciągnięta czy popychana. Opiekun powinien mówić konkretnie: „za dwa kroki krawężnik w dół”, „po prawej stojak”, „zwężenie przejścia”, „schody w górę”. Moim zdaniem to bardzo ważne, bo osoba od niedawna ociemniała dopiero uczy się orientacji w przestrzeni i łatwo może się przestraszyć nagłego ruchu. W sklepie warto też opisywać układ alejek, informować o zmianie kierunku, pozwolić dotknąć koszyka, lady czy poręczy. Dobra opieka polega tu na asekuracji, komunikacji i szanowaniu samodzielności, a nie na wyręczaniu we wszystkim.
Przy opiece nad osobą od niedawna ociemniałą łatwo pomylić samodzielność z pozostawieniem jej samej sobie. Sama laska jest bardzo pomocna, ale nie zastępuje bezpiecznego prowadzenia przez opiekuna, szczególnie w ruchliwym sklepie, na chodniku, przy wejściu, schodach czy przejściach dla pieszych. Jeśli opiekun idzie za podopieczną w pewnej odległości, reaguje za późno. Może widzieć zagrożenie, ale nie ma dobrego kontaktu z osobą prowadzoną, a komunikat słowny może zostać zagłuszony. To trochę taka pozorna asekuracja, niby jesteśmy blisko, a praktycznie nie chronimy przed potknięciem czy zderzeniem. Trzymanie stale podopiecznej pod rękę przez opiekuna też nie jest najlepsze, bo wtedy opiekun przejmuje kontrolę nad jej ciałem. Osoba niewidoma powinna trzymać przewodnika, ponieważ wtedy wyczuwa jego ruch, zmianę tempa i kierunku. Opisywanie budynków może być miłe i czasem potrzebne, ale nie jest najważniejsze w sytuacji zakupów; priorytetem są przeszkody, bezpieczeństwo, orientacja i spokojna komunikacja. Również zadbanie o pieniądze i pozwolenie na samodzielność nie wystarczy. Samodzielność jest ważna, jasne, ale musi być dostosowana do aktualnych możliwości, etapu adaptacji i ryzyka upadku. Z mojego doświadczenia wynika, że typowy błąd polega na myśleniu: „niech robi sama, to się nauczy”. Nauka orientacji wymaga jednak stopniowania trudności, asekuracji i jasnych instrukcji, a nie nagłego zostawienia podopiecznej w trudnym środowisku.