W planie opieki nad niesamodzielną, leżącą podopieczną z rozpoznanym problemem zaparć atonicznych opiekun medyczny powinien uwzględnić między innymi podaż produktów z diety
W zaparciach atonicznych chodzi głównie o zbyt wolną, leniwą perystaltykę jelit, co u osoby leżącej zdarza się bardzo często: mało ruchu, osłabione mięśnie brzucha, czasem mała ilość wypijanych płynów i leki spowalniające pracę przewodu pokarmowego. Dlatego w planie opieki dobrze uwzględnić dietę bogatoresztkową, czyli z większą ilością błonnika pokarmowego. Błonnik zwiększa objętość mas kałowych, wiąże wodę i pobudza mechanicznie jelita do pracy. Praktycznie będą to np. pieczywo razowe, kasze, płatki owsiane, warzywa, owoce, ale oczywiście zgodnie z zaleceniami dietetycznymi i tolerancją podopiecznej. Kompot z suszonych śliwek jest tu bardzo sensowny, bo suszone śliwki zawierają błonnik oraz substancje naturalnie ułatwiające wypróżnienie. Ważna jest też obserwacja wypróżnień: częstość, konsystencja stolca, bolesność, wzdęcia, parcie, brak oddania gazów. Z mojego doświadczenia to właśnie regularna obserwacja daje najwięcej informacji, czy opieka działa, czy trzeba zgłosić problem pielęgniarce lub lekarzowi. Dobrą praktyką jest także zachęcanie do odpowiedniej podaży płynów, jeśli nie ma przeciwwskazań, oraz zapewnienie intymności podczas podawania basenu.
W opiece nad osobą leżącą z zaparciami atonicznymi nie powinno się wybierać diety ubogoresztkowej jako podstawowego działania, bo taka dieta ogranicza błonnik i zmniejsza objętość mas kałowych. Ma ona zastosowanie w innych sytuacjach, np. przy niektórych stanach zapalnych jelit, biegunkach albo przed wybranymi badaniami, ale przy zaparciach może wręcz pogłębiać problem. Częsty błąd polega na myśleniu, że im lżej strawnie, tym zawsze lepiej. U osoby z leniwą perystaltyką jelit to nie jest takie proste, bo jelito potrzebuje bodźca do pracy. Gazowane płyny też nie są dobrym wyborem jako zalecenie opiekuńcze przy zaparciach, bo mogą nasilać wzdęcia i dyskomfort, a nie rozwiązują przyczyny problemu. Lepsze są płyny niegazowane, ale same płyny bez błonnika i obserwacji stolca to za mało. Podawanie basenu o stałych porach dnia może pomagać w wyrobieniu odruchu defekacji, jednak nie zastępuje właściwej diety i kontroli wypróżnień. Trzeba też uważać na kompot z czarnych jagód, bo jagody są kojarzone raczej z działaniem zapierającym, szczególnie suszone, i częściej stosuje się je przy biegunkach niż przy zaparciach. W praktyce opiekun medyczny powinien patrzeć całościowo: dieta bogatoresztkowa, odpowiednie nawodnienie, możliwa aktywizacja w granicach stanu pacjentki, intymność przy wypróżnianiu oraz dokładna obserwacja i zgłaszanie niepokojących objawów personelowi medycznemu.