Podczas wykonywania toalety całego ciała u pacjentki leżącej w łóżku przebywającej na oddziale wewnętrznym, zgodnie z zasadami, opiekun medyczny powinien
W tej sytuacji właściwe jest zmienianie wody do mycia wtedy, gdy stanie się chłodna, ewentualnie także gdy jest wyraźnie zabrudzona. Podczas toalety całego ciała pacjentki leżącej w łóżku trzeba pilnować komfortu cieplnego, bo osoba chora, osłabiona albo starsza szybciej marznie i może gorzej tolerować długie odsłanianie ciała. Chłodna woda powoduje dyskomfort, napięcie mięśni, a czasem nawet dreszcze, więc nie spełnia już swojej funkcji higienicznej i pielęgnacyjnej. W praktyce opiekun przygotowuje wodę ciepłą, zwykle w granicach temperatury przyjemnej dla skóry, kontroluje ją dłonią lub termometrem i pyta pacjentkę, czy temperatura jest odpowiednia. Moim zdaniem to bardzo ważny nawyk, bo pacjent często nie powie od razu, że jest mu zimno. Dobra praktyka obejmuje też mycie od okolic czystszych do bardziej zanieczyszczonych, osłanianie aktualnie niemytych części ciała, delikatne osuszanie skóry i obserwację zaczerwienień, otarć oraz zmian skórnych. Nie ma potrzeby wymieniać wody po każdej pojedynczej części ciała, bo wydłuża to zabieg i niepotrzebnie męczy pacjentkę, ale woda nie może być zimna ani brudna.
Przy toalecie całego ciała pacjenta leżącego łatwo pomylić dokładność z przesadnym wykonywaniem czynności. Zmienianie wody po umyciu każdej części ciała brzmi bardzo higienicznie, ale w warunkach oddziału nie jest standardem i zwykle nie ma uzasadnienia. Taki sposób znacząco wydłuża zabieg, zwiększa zmęczenie pacjentki, sprzyja wychłodzeniu i dezorganizuje pracę. Wodę zmienia się wtedy, gdy traci odpowiednią temperaturę albo staje się zabrudzona, szczególnie po myciu okolic bardziej narażonych na zanieczyszczenie. Ważna jest kolejność: od miejsc czystszych do brudniejszych, a nie mechaniczne wylewanie wody po każdym fragmencie skóry. Temperatura 33°C jest zbyt niska do komfortowego mycia całego ciała u osoby leżącej. Pacjentka może odczuwać chłód, napięcie i nieprzyjemne dreszcze, a sama toaleta będzie kojarzyć się z dyskomfortem. Z kolei 53°C to temperatura zdecydowanie za wysoka, grożąca oparzeniem, zwłaszcza u osób starszych, z zaburzeniami czucia, osłabionym krążeniem albo chorobami przewlekłymi. Typowy błąd myślowy polega tu na uznaniu, że im cieplejsza woda, tym lepiej myje lub rozgrzewa. W opiece medycznej liczy się bezpieczeństwo, komfort i obserwacja reakcji pacjenta, a nie skrajności. Woda ma być ciepła i przyjemna, a gdy stygnie, należy ją wymienić.