W celu zaktywizowania słabo widzącej pacjentki w podeszłym wieku, która ma założony opatrunek gipsowy z powodu złamania kończyny górnej, najlepiej zaproponować jej
Najlepszym wyborem są gry planszowe, bo można je dość łatwo dopasować do ograniczeń pacjentki: słabszego widzenia, wieku podeszłego oraz unieruchomienia kończyny górnej w opatrunku gipsowym. W aktywizacji podopiecznego chodzi nie tylko o zajęcie czasu, ale też o podtrzymanie sprawności poznawczej, kontaktu społecznego, poczucia sprawczości i dobrego nastroju. Gry planszowe mogą ćwiczyć pamięć, uwagę, orientację, liczenie, planowanie ruchu, a przy tym dają okazję do rozmowy. Moim zdaniem to bardzo praktyczne, bo aktywizacja nie powinna być dla pacjentki kolejnym zadaniem ponad siły. Można wybrać gry z dużymi pionkami, kontrastową planszą, większym drukiem albo elementami dotykowymi. Opiekun może pomóc przesuwać pionki, odczytywać napisy i zadbać o dobre oświetlenie oraz wygodną pozycję kończyny w gipsie. Zgodnie z dobrą praktyką opiekuńczą aktywność dobiera się indywidualnie: do możliwości wzrokowych, ruchowych, poziomu zmęczenia, bólu i zainteresowań pacjentki. Gry planszowe są więc bezpieczniejsze i bardziej dostępne niż czynności wymagające precyzyjnego widzenia albo sprawnej ręki.
Przy wyborze formy aktywizacji trzeba patrzeć na realne możliwości pacjentki, a nie tylko na to, co ogólnie kojarzy się ze spokojnym spędzaniem czasu przez osobę starszą. Robótki ręczne wymagają dobrej koordynacji wzrokowo-ruchowej, sprawnych palców, chwytu i często pracy obiema rękami. U pacjentki z opatrunkiem gipsowym na kończynie górnej taka czynność może być niewykonalna, męcząca, a nawet nasilać ból lub obrzęk, jeśli kończyna będzie źle ułożona. To byłoby trochę działanie wbrew zasadzie dostosowania aktywności do aktualnego stanu funkcjonalnego chorej. Rozwiązywanie krzyżówek i czytanie wyglądają na bezpieczne, ale u osoby słabo widzącej mogą szybko powodować zmęczenie wzroku, frustrację i poczucie zależności, zwłaszcza gdy tekst jest drobny albo trzeba długo skupiać wzrok. Krzyżówki dodatkowo często wymagają pisania, a przy unieruchomionej kończynie górnej może to być duży problem, szczególnie jeśli gips obejmuje rękę dominującą. Typowy błąd myślowy polega tu na założeniu, że aktywizacja ma być cicha i indywidualna. W opiece nad osobą starszą liczy się też kontakt społeczny, motywacja i sukces możliwy do osiągnięcia. Gry planszowe, odpowiednio uproszczone i powiększone, lepiej spełniają te warunki, bo opiekun może je moderować, pomagać technicznie i jednocześnie wspierać samodzielność pacjentki.