Chora po przebytym udarze mózgu cierpi na lekki niedowład połowiczy lewostronny. W celu asekurowania chorej podczas schodzenia po schodach opiekun powinien stanąć
A. po stronie niedowładnej, trzy stopnie poniżej chorej.
B. po stronie niedowładnej, jeden stopień poniżej chorej.
C. za chorą bliżej strony zdrowej.
D. na tym samym poziomie co chora, od strony sprawnej kończyny dolnej i górnej.
W schodzeniu po schodach osoba asekurująca powinna stać po stronie niedowładnej i jeden stopień poniżej chorej, bo właśnie tam ryzyko utraty równowagi jest największe. Przy lewostronnym niedowładzie połowiczym opiekun ustawia się więc po lewej stronie pacjentki, trochę niżej, tak aby w razie zachwiania móc szybko zablokować upadek, podeprzeć tułów, miednicę albo kolano po stronie osłabionej. Jeden stopień różnicy daje dobrą pozycję do reakcji, a nie oddala opiekuna od chorej. W praktyce chora powinna trzymać się poręczy sprawną ręką, a opiekun nie ciągnie jej za niedowładną kończynę górną, bo po udarze łatwo o ból barku i podwichnięcie. Stosuje się zasadę: przy wchodzeniu najpierw noga sprawna, przy schodzeniu najpierw noga słabsza, ewentualnie z laską lub kulą, jeśli pacjentka ich używa. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które naprawdę trzeba mieć w głowie automatycznie, bo na schodach nie ma dużo czasu na poprawianie ustawienia. Dobra asekuracja to bliskość, kontrola strony niedowładnej i spokojne, krótkie polecenia dla chorej.
Przy asekuracji osoby po udarze łatwo pomylić zwykłe towarzyszenie z realnym zabezpieczeniem przed upadkiem. Ustawienie się na tym samym poziomie co chora, zwłaszcza od strony sprawnych kończyn, wygląda na wygodne, ale nie daje dobrej kontroli nad tym, co jest najbardziej zagrożone. Problemem nie jest przecież strona zdrowa, tylko strona niedowładna, gdzie może dojść do ugięcia kolana, zahaczenia stopą o stopień, zaburzenia czucia albo nagłej utraty stabilizacji tułowia. Opiekun stojący na tym samym stopniu ma też gorszą możliwość przejęcia ciężaru ciała pacjentki podczas schodzenia. Ustawienie trzy stopnie poniżej również nie jest bezpieczne. Taka odległość tworzy pozorne poczucie kontroli, ale w praktyce opiekun jest za daleko, żeby zareagować szybko i precyzyjnie. Na schodach liczą się sekundy i bliski kontakt asekuracyjny, a nie obserwowanie chorej z dystansu. Stanie za pacjentką bliżej strony zdrowej także nie rozwiązuje problemu, bo nie zabezpiecza niedowładnej kończyny dolnej ani osłabionej strony tułowia. Można wtedy co najwyżej próbować łapać osobę od tyłu, co bywa chaotyczne i ryzykowne dla obu stron. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś chce być przy silniejszej stronie, bo wydaje się ona pewniejsza. W opiece po udarze robimy odwrotnie: pilnujemy strony słabszej, bo tam najczęściej zaczyna się utrata równowagi. Dobra praktyka to asekuracja po stronie niedowładnej, jeden stopień niżej, z zachowaniem kontaktu wzrokowego i gotowości do stabilizacji miednicy lub tułowia.