93-letnia podopieczna jest sprawna ruchowo, ale ma zawroty głowy i zaburzenia równowagi. W tej sytuacji opiekun powinien zaproponować podopiecznej
A. balkonik.
B. wózek inwalidzki.
C. kule pachowe.
D. laskę.
W tej sytuacji najlepszym wyborem jest balkonik, bo podopieczna chodzi samodzielnie, ale ma zawroty głowy i zaburzenia równowagi. Balkonik daje szeroką podstawę podparcia, stabilizuje ciało z przodu i pozwala przenieść część ciężaru na kończyny górne. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko upadku, a jednocześnie nie odbiera się osobie starszej samodzielności. Moim zdaniem to bardzo ważne, bo u 93-letniej osoby każdy niepotrzebny upadek może skończyć się złamaniem szyjki kości udowej, hospitalizacją i dużym spadkiem sprawności. W praktyce opiekun powinien sprawdzić, czy balkonik ma dobraną wysokość do wzrostu podopiecznej, czy uchwyty są na poziomie nadgarstków przy lekko ugiętych łokciach, a podłoże jest równe i bez dywaników, progów czy kabli. Dobrą praktyką jest też asekuracja przy pierwszych próbach chodzenia oraz zgłoszenie potrzeby do pielęgniarki, fizjoterapeuty albo lekarza. Jeśli używany jest balkonik kroczący albo na kółkach, trzeba nauczyć podopieczną bezpiecznego schematu chodu i hamowania, bo sam sprzęt nie wystarczy, trzeba jeszcze umieć go użyć.
Przy zawrotach głowy i zaburzeniach równowagi łatwo pomyśleć, że wystarczy jakikolwiek sprzęt do podpierania się, ale w opiece nad osobą starszą dobiera się pomoc ortopedyczną do realnego problemu funkcjonalnego. Kule pachowe nie są dobrym rozwiązaniem dla 93-letniej, sprawnej ruchowo osoby z niestabilnością, ponieważ wymagają dobrej siły mięśniowej, koordynacji i nauki prawidłowego chodu. Źle używane mogą uciskać okolice pachowe, powodować ból, drętwienie kończyn górnych, a nawet zwiększać ryzyko utraty równowagi. Laska daje tylko punktowe, jednostronne podparcie. Sprawdza się raczej przy niewielkim osłabieniu jednej kończyny lub lekkiej asekuracji, ale przy zawrotach głowy może być po prostu za mało stabilna. To taki częsty błąd myślowy: skoro osoba jeszcze chodzi, to dajemy laskę. A tu problemem nie jest samo chodzenie, tylko bezpieczeństwo podczas przemieszczania. Wózek inwalidzki też nie jest właściwym wyborem, bo podopieczna jest sprawna ruchowo. Posadzenie jej na wózku bez potrzeby ogranicza aktywność, sprzyja spadkowi siły mięśniowej, pogorszeniu wydolności, zaparciom, a przy dłuższym siedzeniu również odleżynom. Z mojego doświadczenia najlepiej najpierw wspierać zachowaną samodzielność, ale w sposób bezpieczny. Balkonik daje największą stabilność spośród tych opcji i wpisuje się w dobre praktyki profilaktyki upadków: asekuracja, odpowiednie obuwie, usunięcie przeszkód z otoczenia i obserwacja, czy zawroty głowy nie nasilają się np. po zmianie pozycji.