U pacjentki z nietrzymaniem moczu wystąpiły zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego w postaci biegunki. Pacjentka nie sygnalizuje potrzeby wydalania, oddaje luźne, obfite stolce, jest osłabiona, pozostaje w łóżku. W tej sytuacji należy wykonać toaletę krocza i pośladków oraz zastosować
W tej sytuacji najlepiej zastosować pieluchomajtki, ochronę skóry krocza i pośladków przed maceracją oraz obserwować pacjentkę pod kątem odwodnienia. Pacjentka jest osłabiona, leży w łóżku, nie sygnalizuje potrzeby wypróżnienia i oddaje luźne, obfite stolce. To oznacza duże ryzyko zabrudzenia bielizny, pościeli, podrażnienia skóry oraz rozwoju odparzeń. Pieluchomajtki są tu praktyczniejsze niż majtki chłonne, bo lepiej sprawdzają się u osób leżących i mniej samodzielnych, szczególnie przy większej ilości wydalin. Po każdej defekacji trzeba wykonać dokładną, ale delikatną toaletę krocza i pośladków, osuszyć skórę przez dotykanie, nie tarcie, i zastosować preparat barierowy, np. krem ochronny z tlenkiem cynku albo środek tworzący warstwę zabezpieczającą. Moim zdaniem to jest jeden z tych momentów, gdzie drobiazgi pielęgnacyjne naprawdę decydują o komforcie chorej. Biegunka szybko prowadzi do utraty wody i elektrolitów, więc trzeba obserwować suchość śluzówek, pragnienie, osłabienie, ilość oddawanego moczu, zapadnięte oczy, spadek ciśnienia czy przyspieszone tętno. Dobrą praktyką jest też zgłoszenie personelowi pielęgniarskiemu częstych stolców, obecności krwi, gorączki lub nagłego pogorszenia stanu pacjentki.
W tym przypadku łatwo pomylić różne środki chłonne i dobrać je tylko na podstawie samego nietrzymania moczu, ale tu problem jest szerszy. Pacjentka nie tylko ma nietrzymanie moczu, lecz także biegunkę z luźnymi, obfitymi stolcami, nie zgłasza potrzeby wydalania i pozostaje w łóżku. Majtki chłonne są zwykle przeznaczone dla osób bardziej mobilnych, częściowo samodzielnych, które mogą chodzić do toalety albo przynajmniej współpracować przy zmianie środka chłonnego. Przy obfitej biegunce i pacjentce leżącej mogą być niewystarczające, trudniejsze do bezpiecznej zmiany i gorzej zabezpieczać pościel oraz skórę. Samo pouczenie o higienie krocza i pośladków też nie rozwiązuje problemu, ponieważ chora jest osłabiona i niesamodzielna. Edukacja ma sens, ale dopiero wtedy, gdy pacjent może realnie zastosować zalecenia. Tutaj najważniejsze jest wykonanie czynności pielęgnacyjnych przez opiekuna oraz regularna kontrola skóry. Błędem jest także obserwowanie w kierunku przewodnienia. Przy biegunce organizm traci płyny i elektrolity, więc realnym zagrożeniem jest odwodnienie, a nie nadmiar wody. Trzeba zwracać uwagę na suchość języka, zmniejszoną ilość moczu, osłabienie, zawroty głowy, tachykardię i spadek ciśnienia. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi słowo nietrzymanie moczu i automatycznie wybiera dowolny produkt chłonny. W opiece trzeba patrzeć na całość sytuacji: stan ogólny, mobilność, rodzaj wydalin, ryzyko maceracji skóry oraz możliwość wystąpienia powikłań.