Podczas przyjęcia 50-letniej pacjentki do szpitala jej wskaźnik BMI wynosił 22. Jego wartość informuje, że u kobiety występuje
BMI pacjentki wynosi 22, więc mieści się w zakresie masy ciała prawidłowej dla osoby dorosłej. Najczęściej przyjmuje się klasyfikację WHO: niedowaga to BMI poniżej 18,5 kg/m², wartość prawidłowa to 18,5–24,9 kg/m², nadwaga zaczyna się od 25 kg/m², a otyłość od 30 kg/m². W praktyce szpitalnej taki wynik jest ważną informacją przy przyjęciu, bo pomaga wstępnie ocenić stan odżywienia pacjentki i zaplanować dalszą opiekę. BMI oblicza się ze wzoru BMI = masa ciała / wzrost², gdzie masa jest w kilogramach, a wzrost w metrach. Moim zdaniem warto zapamiętać właśnie przedziały, bo często pojawiają się w dokumentacji i w rozmowach zespołu terapeutycznego. Wynik 22 nie wskazuje ani na wyniszczenie, ani na nadmierną masę ciała. Oczywiście BMI nie mówi wszystkiego, bo nie ocenia np. obrzęków, masy mięśniowej czy rozmieszczenia tkanki tłuszczowej, ale jako badanie przesiewowe jest bardzo użyteczne i zgodne z dobrą praktyką oceny stanu pacjenta.
Wartość BMI równa 22 nie oznacza niedowagi, nadwagi ani otyłości. Tu często pojawia się taki błąd myślowy, że sama liczba 22 wydaje się komuś mała albo duża, bez odniesienia do ustalonych zakresów. A w ocenie BMI najważniejsze są progi klasyfikacyjne, nie intuicyjne wrażenie. U osoby dorosłej niedowagę rozpoznaje się dopiero wtedy, gdy BMI spada poniżej 18,5 kg/m². Taki wynik może sugerować ryzyko niedożywienia, osłabienia, gorszego gojenia ran czy większej podatności na zakażenia, ale BMI 22 do tej grupy nie należy. Nadwaga zaczyna się od 25 kg/m², więc wynik 22 jest jeszcze wyraźnie poniżej tego progu. Otyłość rozpoznaje się od 30 kg/m² i zwykle wiąże się ją z większym ryzykiem chorób metabolicznych, przeciążenia stawów, nadciśnienia tętniczego czy cukrzycy typu 2. Nie można więc przesuwać tych kategorii na oko, bo prowadzi to do błędnej interpretacji dokumentacji medycznej. Z mojego doświadczenia takie pomyłki zdarzają się też wtedy, gdy ktoś miesza BMI z masą ciała w kilogramach albo z wiekiem pacjenta. Pacjentka ma 50 lat, ale sam wiek nie zmienia podstawowego zakresu BMI dla dorosłych. Oczywiście w opiece klinicznej trzeba patrzeć szerzej: na apetyt, spadek masy ciała, obrzęki, choroby przewlekłe i wyniki badań. Jednak w tym konkretnym pytaniu wartość 22 klasyfikuje pacjentkę jako osobę z wagą prawidłową.