Przejdź do głównej treści

Kwalifikacja: MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej

Zawód: Opiekun medyczny

Kategorie: Choroby i niepełnosprawność Profilaktyka odleżyn i ułożenie Wydalanie i stomia

Słowa kluczowe: Porażenie Profilaktyka powikłań unieruchomienia Przykurcze stawowe Skutki długotrwałego unieruchomienia Zapalenie płuc opadowe Zaparcia u osób starszych

Do następstw długotrwałego unieruchomienia pacjenta w łóżku nie zalicza się

A. zapalenia płuc.
B. przykurczów w stawach.
C. zaparć.
D. porażeń.
Odpowiedź porażenia jest właściwa, bo porażenie samo w sobie nie jest typowym następstwem długotrwałego leżenia w łóżku. Porażenie wynika najczęściej z uszkodzenia układu nerwowego, np. po udarze mózgu, urazie rdzenia kręgowego, chorobach neurologicznych albo powikłaniach operacyjnych. Unieruchomienie może pogarszać sprawność, zmniejszać siłę mięśniową i prowadzić do zaniku mięśni, ale nie powoduje klasycznego porażenia, czyli zniesienia ruchu na tle neurologicznym. Natomiast zaparcia, zapalenie płuc i przykurcze w stawach są bardzo typowymi powikłaniami leżenia. W praktyce opiekun powinien pamiętać o zmianie pozycji, pionizacji jeśli jest zalecona, ćwiczeniach biernych i czynnych, oklepywaniu lub ćwiczeniach oddechowych według zaleceń, odpowiednim nawodnieniu i obserwacji wypróżnień. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, które dobrze sprawdza, czy ktoś odróżnia przyczynę unieruchomienia od jego skutków. Dobre standardy opieki mówią jasno: pacjent leżący wymaga profilaktyki powikłań oddechowych, krążeniowych, skórnych, kostno-stawowych i związanych z wydalaniem.
W tym pytaniu łatwo pomylić skutki długotrwałego unieruchomienia z chorobami, które mogą być przyczyną tego unieruchomienia. Zaparcia są bardzo częstym następstwem leżenia, ponieważ zmniejsza się aktywność jelit, pacjent mniej się rusza, często pije mniej płynów, czasem przyjmuje leki przeciwbólowe albo uspokajające, które dodatkowo spowalniają perystaltykę. Dlatego w opiece ważna jest obserwacja rytmu wypróżnień, podaż płynów jeśli nie ma przeciwwskazań, dieta z błonnikiem oraz mobilizacja w granicach możliwości chorego. Zapalenie płuc też należy do typowych powikłań unieruchomienia. Przy długim leżeniu oddech bywa płytszy, zalega wydzielina w drogach oddechowych, a wentylacja dolnych partii płuc jest słabsza. Stąd znaczenie zmiany pozycji, ćwiczeń oddechowych, oklepywania gdy jest zalecone oraz obserwacji kaszlu, duszności i temperatury. Przykurcze w stawach powstają wtedy, gdy kończyny długo pozostają w jednej pozycji, mięśnie i ścięgna skracają się, a zakres ruchu maleje. Zapobiega się temu przez prawidłowe ułożenie, udogodnienia, ćwiczenia bierne i czynne oraz współpracę z fizjoterapeutą. Porażenie natomiast ma najczęściej podłoże neurologiczne i zwykle jest przyczyną niesamodzielności, a nie zwykłym skutkiem samego leżenia. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro pacjent po długim pobycie w łóżku jest bardzo słaby i prawie się nie rusza, to nazywa się to porażeniem. Technicznie to jednak raczej osłabienie, zanik mięśni albo ograniczenie ruchomości, a nie porażenie.

Wymagane logowanie

Ocenianie trudności pytań jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się, aby skorzystać z pełni możliwości platformy.

Twoja ocena pomoże innym uczniom w przygotowaniu do egzaminu, a Tobie pozwoli na dostęp do spersonalizowanych statystyk.

Zgłoś błąd w pytaniu

Rozwiń sekcję i zmień pole, którego dotyczy błąd. Wysłane zostaną tylko zmienione sekcje.

Błędna kwalifikacja
Błąd w treści pytania
Błąd w treści odpowiedzi
Błąd w obrazie
Dane kontaktowe (opcjonalnie)
Podaj email, jeśli chcesz otrzymać informację o rozpatrzeniu zgłoszenia.

Potwierdzenie

Informacja