Opiekun podczas komunikowania się z podopiecznym po udarze niedokrwiennym mózgu, u którego występuje afazja ruchowa, nie powinien
W afazji ruchowej, często nazywanej też afazją Broki, chory zwykle rozumie więcej, niż jest w stanie powiedzieć. Problemem nie jest brak chęci do rozmowy, tylko trudność w zaplanowaniu i wypowiedzeniu słów. Dlatego opiekun nie powinien ponaglać chorego w trakcie wypowiedzi. Pośpiech zwiększa stres, napięcie emocjonalne i może nasilić blokadę mowy. W praktyce trzeba dać podopiecznemu czas, utrzymywać spokojny kontakt wzrokowy, nie kończyć za niego każdego zdania bez potrzeby i nie poprawiać go nerwowo. Dobre praktyki w opiece po udarze mówią o komunikacji wspierającej: krótkie komunikaty, pytania zamknięte typu tak/nie, gesty, mimika, obrazki, tablice komunikacyjne, kartka i długopis, jeśli pacjent potrafi pisać. Moim zdaniem cierpliwość jest tu tak samo ważna jak technika pielęgnacyjna, bo wpływa na poczucie godności chorego. Przykład: zamiast mówić szybko proszę powiedzieć, co pana boli, lepiej zapytać spokojnie: Czy boli pana głowa? i poczekać na odpowiedź, nawet jeśli trwa to dłużej.
W komunikacji z osobą po udarze niedokrwiennym mózgu z afazją ruchową łatwo pomylić wsparcie z wyręczaniem albo uznać, że skoro pacjent mówi z trudem, to nie warto stosować prostych technik porozumiewania się. To jest dość częsty błąd myślowy. Używanie krótkich zdań jest jak najbardziej zalecane, bo zmniejsza obciążenie poznawcze chorego i ułatwia skupienie się na jednym komunikacie naraz. Podopieczny może rozumieć polecenia, ale długie, wielowątkowe wypowiedzi szybko go męczą i dezorganizują. Komunikacja niewerbalna również jest potrzebna: gest, pokazanie przedmiotu, mimika, wskazanie miejsca bólu czy użycie obrazków często ułatwia pacjentowi przekazanie potrzeb, szczególnie gdy mowa spontaniczna jest mocno ograniczona. Pytania umożliwiające odpowiedź tak lub nie są dobrą praktyką, ponieważ chory może potwierdzić lub zaprzeczyć skinieniem głowy, gestem dłoni albo krótkim dźwiękiem. Nie należy więc traktować tych metod jako niewłaściwych. Tym, czego naprawdę trzeba unikać, jest ponaglanie chorego podczas wypowiedzi. Presja czasu, komentarze typu szybciej, proszę mówić albo kończenie zdania za pacjenta bez wyczucia mogą wywołać frustrację, poczucie zawstydzenia i wycofanie z kontaktu. Z mojego doświadczenia najbezpieczniej jest mówić spokojnie, dawać czas na reakcję, obserwować mimikę oraz potwierdzać zrozumienie prostym komunikatem. Taka komunikacja jest zgodna z zasadami opieki ukierunkowanej na pacjenta i szanuje jego samodzielność, nawet jeśli wypowiedź jest niepełna lub powolna.