Przyjęty na oddział rehabilitacji pacjent z chorobą zwyrodnieniową stawów zadaje dużo pytań dotyczących oddziału i planów rehabilitacji. Jego zachowanie świadczy o występowaniu potrzeby
Zachowanie pacjenta najlepiej wskazuje na potrzebę bezpieczeństwa. Osoba przyjęta na oddział rehabilitacji znajduje się w nowym środowisku: nie zna personelu, rytmu dnia, zasad oddziału ani tego, jak będzie wyglądał plan usprawniania. Duża liczba pytań zwykle nie oznacza „marudzenia”, tylko próbę odzyskania poczucia kontroli i przewidywalności. W praktyce opiekun medyczny, pielęgniarka czy fizjoterapeuta powinni spokojnie wyjaśniać pacjentowi, co będzie robione, kiedy, po co i jakie mogą być odczucia podczas ćwiczeń. To jest zgodne z dobrą praktyką opieki: informowanie pacjenta, respektowanie jego praw oraz zmniejszanie lęku przed nieznanym. Moim zdaniem to jeden z ważniejszych elementów pracy na rehabilitacji, bo pacjent spokojniejszy zwykle lepiej współpracuje. W chorobie zwyrodnieniowej stawów rehabilitacja bywa bolesna albo męcząca, więc jasny plan dnia, omówienie celów terapii i zasad bezpieczeństwa przy poruszaniu się naprawdę ma znaczenie.
W tej sytuacji łatwo pomylić różne potrzeby psychiczne pacjenta, zwłaszcza jeśli patrzy się tylko na to, że dużo mówi i szuka kontaktu z personelem. Potrzeba akceptacji dotyczy przede wszystkim bycia przyjętym przez grupę, poczucia przynależności, życzliwych relacji i braku odrzucenia. Pacjent pytający o oddział i plan rehabilitacji niekoniecznie prosi o sympatię czy uznanie ze strony innych osób. On raczej chce wiedzieć, co go czeka, jakie są zasady i czy może czuć się bezpiecznie. Potrzeba prestiżu wiąże się z uznaniem, szacunkiem, pozycją społeczną i oceną przez innych. Gdyby pacjent podkreślał swoje osiągnięcia, oczekiwał specjalnego traktowania albo mocno zabiegał o podziw, wtedy można by o tym rozmawiać. Tutaj tego nie ma. Samorealizacja oznacza rozwijanie własnego potencjału, realizowanie celów życiowych i poczucie spełnienia. Rehabilitacja może w dłuższej perspektywie pomagać w samodzielności, jasne, ale samo zadawanie pytań po przyjęciu na oddział jest typową reakcją na niepewność. Częsty błąd myślowy polega na tym, że każde aktywne zachowanie pacjenta traktuje się jako dążenie do rozwoju albo uznania. W opiece medycznej trzeba najpierw zauważyć podstawę: lęk, dezorientację, potrzebę informacji i przewidywalności. Dlatego właściwe jest rozpoznanie potrzeby bezpieczeństwa.