Zgodnie z zasadami ergonomii, opiekun medyczny podczas wykonywania słania łóżka z chorym powinien
Ustawienie wysokości łóżka chorego do własnego wzrostu, jeżeli sprzęt na to pozwala, jest zgodne z podstawową zasadą ergonomii pracy opiekuna medycznego: pracujemy tak, żeby nie przeciążać kręgosłupa, barków i stawów kolanowych. Podczas słania łóżka z pacjentem opiekun często pochyla się, przesuwa prześcieradło, podkłada podkład, obraca chorego na bok i wykonuje ruchy powtarzalne. Jeśli łóżko jest za nisko, bardzo łatwo o długotrwałe zgięcie tułowia, napięcie mięśni przykręgosłupowych i ból odcinka lędźwiowego. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które wydają się proste, ale naprawdę ratują plecy po kilku dyżurach. W dobrej praktyce przed rozpoczęciem czynności należy zablokować kółka łóżka, zapewnić bezpieczeństwo pacjentowi, podnieść łóżko do wygodnej wysokości roboczej, a po zakończeniu opuścić je do poziomu bezpiecznego dla chorego. Warto też stać blisko łóżka, pracować na lekko ugiętych nogach, przenosić ciężar ciała z nogi na nogę i nie skręcać gwałtownie tułowia. To standard profilaktyki urazów układu mięśniowo-szkieletowego w pracy opiekuńczej.
W ergonomii nie chodzi o to, żeby jakoś wykonać czynność, tylko żeby wykonać ją bezpiecznie dla pacjenta i dla opiekuna. Praca w pozycji zasadniczej, czyli sztywne stanie wyprostowanym, nie jest dobrym rozwiązaniem przy słaniu łóżka z chorym. Pozycja ciała ma duży wpływ na zdrowie, szczególnie gdy czynności powtarzają się wiele razy w ciągu dyżuru. Długie pochylanie się nad niskim łóżkiem, skręcanie tułowia i praca z daleko wyciągniętymi rękami sprzyjają przeciążeniu kręgosłupa lędźwiowego, karku oraz obręczy barkowej. Siedzenie na taborecie też zwykle nie pasuje do tej czynności, bo ogranicza zakres ruchu, utrudnia szybką reakcję na zmianę pozycji pacjenta i może zwiększyć ryzyko potknięcia albo utraty kontroli nad chorym. Podnóżek bywa pomocny w niektórych sytuacjach, ale nie jest zasadą uniwersalną i nie zastępuje regulacji wysokości łóżka. Praca na całkowicie wyprostowanych nogach również nie jest ergonomiczna, bo blokuje naturalną amortyzację ciała. Lepiej lekko ugiąć kolana, ustawić stopy stabilnie i wykorzystywać ciężar własnego ciała. Obuwie na wyższej podeszwie nie rozwiązuje problemu złej wysokości stanowiska, a czasem nawet pogarsza stabilność. Typowy błąd myślowy polega na skupieniu się na dodatkach, jak taboret czy buty, zamiast na organizacji stanowiska pracy. Najbardziej racjonalne jest dopasowanie poziomu łóżka do wzrostu opiekuna, oczywiście jeśli łóżko ma taką regulację.