Pomiar tętna wykonywany jest najczęściej na tętnicach:
Tętno najczęściej mierzy się na tętnicy promieniowej, szyjnej i udowej, bo są one stosunkowo łatwo dostępne, przebiegają powierzchownie i dają wyraźnie wyczuwalną falę tętna. Tętnica promieniowa na nadgarstku jest standardowym miejscem do rutynowej oceny u osoby przytomnej i stabilnej, np. podczas porannego pomiaru parametrów życiowych. Tętnica szyjna jest bardzo ważna w stanach nagłych, gdy trzeba szybko ocenić krążenie, bo znajduje się blisko serca i zwykle daje dobrze wyczuwalne tętno nawet przy słabszym krążeniu obwodowym. Tętnica udowa też ma znaczenie w ocenie krążenia centralnego, szczególnie u pacjentów w cięższym stanie. W praktyce trzeba pamiętać, żeby nie uciskać tętnicy zbyt mocno i nie mierzyć tętna kciukiem, bo można wyczuć własne tętno. Liczymy częstość, oceniamy rytm i napięcie, a wynik zapisujemy w dokumentacji. Moim zdaniem to jedna z tych prostych czynności, które dużo mówią o stanie pacjenta, tylko trzeba robić ją dokładnie, a nie „na oko”.
W pomiarze tętna nie chodzi o wybranie dowolnej tętnicy z nazwy anatomicznej, tylko o takie miejsce, gdzie naczynie jest dostępne palpacyjnie, bezpieczne do ucisku i rzeczywiście pozwala ocenić falę tętna. Tętnica łokciowa może być wyczuwalna, ale w codziennej praktyce nie jest typowym miejscem podstawowego pomiaru, bo łatwiej i pewniej bada się tętnicę promieniową. Tętnica piszczelowa tylna lub grzbietowa stopy są używane raczej do oceny ukrwienia kończyn dolnych, na przykład przy cukrzycy, miażdżycy czy podejrzeniu zaburzeń krążenia obwodowego, a nie jako najczęstszy punkt rutynowego pomiaru tętna. Aorta w ogóle nie jest miejscem badania palpacyjnego tętna w normalnej opiece; nie uciska się jej jak tętnicy na nadgarstku czy szyi. Podobnie tętnica strzałkowa nie jest standardowym miejscem oceny tętna, bo jest położona głębiej i nie daje prostego dostępu. Tętnice skroniowa, ramienna i pachowa mogą mieć znaczenie w określonych sytuacjach, np. tętnica ramienna przy pomiarze ciśnienia albo u niemowląt, ale nie tworzą zestawu najczęściej wybieranego do ogólnego pomiaru tętna u dorosłego pacjenta. Typowy błąd polega tu na tym, że ktoś kojarzy nazwy tętnic z anatomii i zakłada, że każda nadaje się tak samo dobrze. W praktyce opiekun lub personel medyczny wybiera przede wszystkim miejsca pewne: promieniową, szyjną i udową, zgodnie z zasadą szybkiej, bezpiecznej i powtarzalnej oceny parametrów życiowych.