W czasie wykonywania toalety porannej u pacjenta leżącego w łóżku należy pamiętać o zapewnieniu mu intymności podczas zabiegu. Która potrzeba podopiecznego będzie wtedy spełniona?
Zapewnienie intymności podczas toalety porannej pacjenta leżącego w łóżku spełnia przede wszystkim potrzebę poszanowania godności. Chodzi tu nie tylko o samo zasłonięcie ciała, ale o całościowe traktowanie pacjenta jak osoby, która ma swoje granice, wstyd, prawo do prywatności i decydowania o sobie na tyle, na ile pozwala jej stan zdrowia. W praktyce oznacza to zamknięcie drzwi, użycie parawanu, odsłanianie tylko tej części ciała, którą aktualnie myjemy, przykrywanie pacjenta ręcznikiem lub prześcieradłem oraz spokojne informowanie, co za chwilę będzie robione. Moim zdaniem to jeden z tych elementów opieki, który najbardziej pokazuje profesjonalizm opiekuna, nawet jeśli wygląda na drobiazg. Standardy dobrej praktyki i prawa pacjenta podkreślają, że chory ma prawo do intymności, szacunku i ochrony swojej godności, szczególnie przy czynnościach higienicznych. Toaleta w łóżku jest sytuacją bardzo osobistą, więc sposób komunikacji, delikatność ruchów i unikanie niepotrzebnego obnażania są tak samo ważne jak technika mycia.
W tej sytuacji łatwo pomylić kilka potrzeb, bo poranna toaleta kojarzy się z czystością, wyglądem i lepszym samopoczuciem pacjenta. Poczucie estetyki rzeczywiście może być pośrednio zaspokojone, gdy pacjent jest umyty, uczesany, ma czystą bieliznę osobistą i świeżą pościel. Jednak samo zapewnienie intymności nie dotyczy głównie estetyki, tylko ochrony prywatności oraz godnego traktowania osoby niesamodzielnej. To ważna różnica w opiece medycznej. Uznanie też nie jest tu najtrafniejsze, bo wiąże się bardziej z potrzebą bycia docenionym, zauważonym, potraktowanym jako wartościowa osoba w relacjach społecznych. Oczywiście szacunek w czasie zabiegu może wspierać poczucie uznania, ale sedno pytania jest inne: pacjent nie powinien czuć się wystawiony na widok innych ani zawstydzony. Sukces natomiast odnosi się raczej do osiągnięcia celu, samodzielnego wykonania zadania albo postępu w rehabilitacji. Typowy błąd myślowy polega na tym, że uczący się skupia się na efekcie toalety, czyli czystości i schludnym wyglądzie, zamiast na warunkach wykonywania zabiegu. W opiece nad pacjentem leżącym bardzo ważne jest, żeby nie traktować ciała pacjenta jak obiektu pielęgnacji. To jest człowiek w trudnej, zależnej sytuacji. Z mojego doświadczenia takie proste rzeczy jak parawan, przykrycie odsłoniętych części ciała i uprzedzenie pacjenta o każdym etapie zabiegu robią ogromną różnicę. Dlatego właściwą potrzebą jest poszanowanie godności.