W jaki sposób należy postępować podczas obcinania paznokci u nóg podopiecznego?
Paznokcie u nóg u podopiecznego obcina się na prosto, czyli nie zaokrągla się ich brzegów, a potem delikatnie opiłowuje ostre krawędzie. To jest dobra praktyka, bo zmniejsza ryzyko wrastania paznokcia w wał paznokciowy, bolesnego stanu zapalnego, zaczerwienienia, obrzęku, a czasem nawet zakażenia. U osób starszych płytka paznokciowa bywa gruba, krucha albo zdeformowana, więc trzeba działać spokojnie, przy dobrym oświetleniu i czystymi, najlepiej zdezynfekowanymi narzędziami. Z mojego doświadczenia najbezpieczniej robić to po umyciu stóp, gdy paznokcie są trochę bardziej miękkie, ale skóra musi być potem dokładnie osuszona, szczególnie między palcami. Nie wolno obcinać zbyt krótko ani wycinać boków paznokcia głęboko przy skórze. Po obcięciu warto obejrzeć stopy: czy nie ma pęknięć, ranek, odcisków, zmian koloru, nadmiernego ocieplenia albo bólu. U chorego na cukrzycę, z zaburzeniami krążenia lub czucia, trzeba być szczególnie ostrożnym i często lepiej zgłosić sprawę pielęgniarce albo specjaliście podologowi, zamiast samemu ryzykować skaleczenie.
Przy obcinaniu paznokci u nóg nie chodzi o to, z której strony zaczniemy pracę, od lewej czy od prawej. To jest częsty błąd myślowy: ktoś skupia się na kierunku cięcia, a pomija kształt brzegu paznokcia i bezpieczeństwo tkanek wokół niego. Kierunek może zależeć od wygody osoby wykonującej czynność, ustawienia stopy, sprawności ręki czy grubości płytki, ale nie stanowi zasady profilaktycznej. Najważniejsze jest, aby paznokieć został skrócony na prosto, niezbyt głęboko, a ostre fragmenty były delikatnie opiłowane. Zaokrąglanie brzegów u paznokci stóp wygląda czasem estetycznie, podobnie jak przy paznokciach dłoni, ale w praktyce opiekuńczej może narobić kłopotu. Gdy wycina się boczne części płytki, paznokieć może zacząć wrastać w skórę, drażnić wał paznokciowy i wywołać stan zapalny. U osoby starszej albo przewlekle chorej nawet małe uszkodzenie skóry może goić się długo. Moim zdaniem to jeden z tych drobiazgów, które wydają się kosmetyczne, a mają naprawdę duże znaczenie pielęgnacyjne. Trzeba też pamiętać o higienie narzędzi, obserwacji skóry stóp oraz o przeciwwskazaniach, takich jak cukrzyca, zaburzenia krążenia, neuropatia czy widoczne rany. W takich sytuacjach nie robi się nic na siłę, tylko zgłasza problem osobie uprawnionej.