U pacjenta występują zaburzenia opróżniania pęcherza moczowego i zaleganie moczu. W celu ułatwienia rozpoczęcia mikcji opiekun medyczny powinien
W tej sytuacji najlepszym działaniem jest delikatne opukiwanie okolicy nadłonowej, czyli miejsca nad spojeniem łonowym, gdzie znajduje się pęcherz moczowy. Taki bodziec mechaniczny może ułatwić uruchomienie odruchu mikcji, zwłaszcza u pacjentów z trudnością w rozpoczęciu oddawania moczu. W praktyce robi się to spokojnie, z poszanowaniem intymności pacjenta, najlepiej gdy chory siedzi lub jest ułożony w pozycji możliwie fizjologicznej do oddania moczu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że opiekun medyczny nie leczy zatrzymania moczu, tylko wspiera pacjenta prostymi, bezpiecznymi metodami i obserwuje skutki. Trzeba zwrócić uwagę na ból w podbrzuszu, napięty pęcherz, ilość oddanego moczu, pieczenie, krwiomocz albo całkowity brak mikcji. Jeśli mocz dalej zalega, należy zgłosić to pielęgniarce lub lekarzowi, bo może być potrzebna dalsza diagnostyka, np. ocena zalegania moczu albo cewnikowanie wykonywane przez uprawnioną osobę. Dobrą praktyką jest też zapewnienie spokoju, ciepła, prywatności i czasu, bo stres potrafi mocno hamować mikcję.
Przy zaburzeniach opróżniania pęcherza łatwo pomylić czynności wspierające mikcję z czynnościami stosowanymi przy problemach jelitowych. Masaż brzucha zgodnie z ruchem wskazówek zegara kojarzy się z pobudzaniem perystaltyki jelit i może mieć sens przy zaparciach, ale nie jest podstawową metodą ułatwiającą rozpoczęcie oddawania moczu. Pęcherz moczowy nie opróżnia się dzięki masowaniu jelit, tylko przez skurcz mięśnia wypieracza i rozluźnienie zwieraczy. Podobnie masaż w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara nie ma tu uzasadnienia, a u osoby z bolesnym, przepełnionym pęcherzem może nawet zwiększać dyskomfort. Podanie dodatkowego napoju z ziołami moczopędnymi też brzmi pozornie logicznie, bo pacjent ma problem z moczem, więc ktoś myśli: trzeba zwiększyć diurezę. Ale przy zaleganiu moczu problemem nie jest zwykle brak produkcji moczu, tylko trudność w jego wydaleniu. Zwiększanie ilości moczu może nasilić rozpieranie pęcherza, ból i ryzyko ostrego zatrzymania moczu. Zioła moczopędne mogą też wchodzić w interakcje z lekami, wpływać na gospodarkę wodno-elektrolitową i nie powinny być podawane ot tak, bez zaleceń. W standardowej opiece najpierw stosuje się bezpieczne bodźce, takie jak opukiwanie okolicy nadłonowej, zapewnienie intymności, odpowiednie ułożenie i obserwację. Jeśli mikcja nie występuje, opiekun powinien zgłosić problem personelowi medycznemu, a nie próbować zastępować diagnostykę własnymi sposobami.