Kąpiel chodzącego pacjenta po operacji wszczepienia endoprotezy stawu biodrowego najlepiej jest wykonać
Kąpiel chodzącego pacjenta po wszczepieniu endoprotezy stawu biodrowego najbezpieczniej wykonać pod prysznicem, oczywiście po upewnieniu się, że lekarz lub pielęgniarka nie widzą przeciwwskazań związanych z raną pooperacyjną. Prysznic pozwala utrzymać higienę całego ciała bez konieczności głębokiego zginania biodra, siadania nisko i wykonywania ryzykownych ruchów skrętnych. Po takiej operacji ważne jest unikanie zgięcia w stawie biodrowym zwykle powyżej 90°, krzyżowania nóg oraz gwałtownego obracania tułowia na operowanej kończynie. W praktyce dobrze przygotowuje się krzesełko prysznicowe, matę antypoślizgową, uchwyty, ręcznik w zasięgu ręki i obuwie z podeszwą antypoślizgową. Pacjent powinien wchodzić powoli, najlepiej z asekuracją, jeśli jest jeszcze niepewny chodu. Moim zdaniem to rozwiązanie jest najbardziej rozsądne, bo łączy higienę, samodzielność i bezpieczeństwo. Trzeba też pamiętać o osuszeniu skóry, obserwacji opatrunku, zaczerwienienia, wysięku czy bólu oraz zgłoszeniu niepokojących objawów personelowi.
Przy kąpieli pacjenta po endoprotezoplastyce biodra łatwo pomylić wygodę opiekuna z bezpieczeństwem pacjenta. Wózek leżący kojarzy się ze szpitalem i kontrolowanymi warunkami, ale u osoby chodzącej po operacji biodra zwykle nie jest najlepszym wyborem. Niepotrzebnie ogranicza samodzielność, wymaga dodatkowych transferów i może zwiększyć ryzyko niewłaściwego ułożenia kończyny, poślizgnięcia przy przenoszeniu albo bólu. Wanna także wydaje się naturalna, bo służy do kąpieli, jednak po wszczepieniu endoprotezy jest bardzo problematyczna. Wejście do wanny wymaga wysokiego unoszenia nogi, zginania biodra, czasem rotacji i siadania nisko, a to są właśnie ruchy, których trzeba unikać ze względu na ryzyko zwichnięcia endoprotezy. Dodatkowo mokra powierzchnia zwiększa zagrożenie upadkiem. Mycie w łóżku jest właściwe raczej dla pacjenta leżącego, osłabionego lub z przeciwwskazaniami do pionizacji. Jeśli pacjent chodzi, to wykonywanie pełnej toalety w łóżku może niepotrzebnie odbierać mu aktywność i utrudniać rehabilitację. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wybiera się metodę najbardziej asekuracyjną, a nie najbardziej funkcjonalną. W dobrej praktyce opiekuńczej trzeba wspierać bezpieczną samodzielność, dlatego prysznic z odpowiednim zabezpieczeniem jest rozwiązaniem najbardziej praktycznym.