Podczas wykonywania pacjentce toalety całego ciała w łóżku wodę w misce należy zmienić zawsze, gdy jest ona brudna, chłodna i zawiera dużo mydlin oraz bezpośrednio przed umyciem
W tej sytuacji chodzi o umycie krocza, czyli okolicy szczególnie narażonej na kontakt z drobnoustrojami, potem, wydzieliną, moczem albo kałem. Dlatego przed toaletą tej części ciała trzeba przygotować świeżą, czystą i odpowiednio ciepłą wodę. To nie jest tylko kwestia komfortu pacjentki, ale też profilaktyki zakażeń, zwłaszcza zakażeń układu moczowego i podrażnień skóry oraz błon śluzowych. W praktyce pielęgniarskiej i opiekuńczej obowiązuje zasada mycia od miejsc czystszych do bardziej zanieczyszczonych, a okolice intymne traktuje się ze szczególną ostrożnością. Moim zdaniem to jeden z tych prostych nawyków, które bardzo dużo mówią o jakości opieki. Podczas toalety krocza należy zadbać o intymność pacjentki, użyć czystej myjki lub rękawicy, prowadzić ruchy u kobiety od spojenia łonowego w stronę odbytu, czyli od przodu do tyłu, i nie wracać zabrudzoną myjką do czystszego miejsca. Woda brudna, zimna albo mocno spieniona zawsze powinna być wymieniona, ale przed myciem krocza robi się to obowiązkowo, nawet jeśli wydaje się jeszcze w miarę czysta. Takie postępowanie jest zgodne z dobrą praktyką higieniczną i zasadami zapobiegania zakażeniom w opiece nad pacjentem leżącym.
Przy toalecie całego ciała w łóżku łatwo pomyśleć, że wodę trzeba obowiązkowo zmienić przed umyciem każdej kolejnej okolicy, która wydaje się ważna, na przykład szyi, brzucha albo pośladków. W rzeczywistości zasada jest trochę bardziej praktyczna. Wodę zmienia się zawsze, gdy jest zabrudzona, chłodna lub zawiera dużo mydlin, bo wtedy nie spełnia już dobrze swojej funkcji higienicznej i obniża komfort pacjentki. Natomiast stałym momentem, w którym trzeba przygotować świeżą wodę niezależnie od jej wyglądu, jest toaleta krocza. Szyja i brzuch należą zwykle do okolic relatywnie czystszych, mytych wcześniej w ustalonej kolejności od góry ciała ku dołowi. Nie wymagają one osobnej wymiany wody tylko dlatego, że właśnie te miejsca będą myte, o ile oczywiście woda nadal jest czysta i ciepła. Pośladki mogą kojarzyć się z okolicą zanieczyszczoną, i to skojarzenie nie jest całkiem bez sensu, szczególnie u pacjentów z nietrzymaniem stolca albo moczu. Jednak standardowa zasada podkreśla przede wszystkim zmianę wody bezpośrednio przed myciem krocza, bo chodzi o ochronę błon śluzowych, ujścia cewki moczowej i narządów płciowych przed przeniesieniem drobnoustrojów z innych części ciała. Typowy błąd myślowy polega na tym, że traktuje się wszystkie okolice ciała tak samo albo wybiera się miejsce, które brzmi bardziej zabrudzone, zamiast odwołać się do kolejności toalety i zasad aseptyki. W dobrej opiece liczy się nie tylko samo umycie pacjentki, ale też czysta woda, odpowiednia temperatura, delikatna technika, osłonięcie ciała i poszanowanie intymności.