Którym osobom zaleca się stosowanie majtek chłonnych?
Majtki chłonne zaleca się przede wszystkim osobom samodzielnym lub częściowo samodzielnym, które poruszają się, korzystają z toalety i mają nietrzymanie moczu średniego stopnia. To jest ważne, bo ten wyrób chłonny działa trochę jak zwykła bielizna: można go samodzielnie założyć i zdjąć, a przy tym daje większe zabezpieczenie niż zwykła wkładka urologiczna. W praktyce sprawdza się np. u podopiecznego, który chodzi po oddziale albo po domu, ale nie zawsze zdąży do toalety, szczególnie w nocy lub przy nagłym parciu na mocz. Moim zdaniem to bardzo wygodne rozwiązanie, bo wspiera samodzielność i nie robi z pacjenta osoby bardziej zależnej niż jest naprawdę. Zgodnie z dobrą praktyką dobiera się środek chłonny do stopnia nietrzymania moczu, sprawności ruchowej, stanu skóry, masy ciała i obwodu bioder. Trzeba też regularnie kontrolować skórę krocza, zapobiegać maceracji naskórka, stosować delikatną higienę i krem ochronny, jeśli jest taka potrzeba. Majtki chłonne nie powinny być traktowane jako zamiennik toalety, tylko jako pomoc w utrzymaniu higieny, komfortu i godności podopiecznego.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne rodzaje środków chłonnych, bo wszystkie kojarzą się z nietrzymaniem moczu. Jednak dobór produktu powinien wynikać z nasilenia problemu i poziomu samodzielności osoby, a nie tylko z samego faktu, że mocz czasem popuszcza. Przy nietrzymaniu moczu pojawiającym się podczas śmiechu, kaszlu czy kichania mówimy często o wysiłkowym nietrzymaniu moczu. Jeżeli ilość moczu jest mała, zwykle wystarczają wkładki urologiczne albo podpaski urologiczne o odpowiedniej chłonności, a nie od razu majtki chłonne. Podobnie przy kropelkowym nietrzymaniu moczu stosowanie majtek chłonnych bywa przesadą, bo są one przeznaczone do większej ilości wydalanego moczu. To typowy błąd: ktoś widzi hasło nietrzymanie moczu i automatycznie wybiera większy wyrób, myśląc, że większy zawsze znaczy lepszy. W opiece tak to nie działa, bo zbyt gruby lub źle dobrany produkt może powodować dyskomfort, przegrzewanie skóry, otarcia i poczucie wstydu. U osób leżących z niewielkim nietrzymaniem moczu też nie jest to najlepszy wybór. Osobie leżącej trudniej samodzielnie zdejmować majtki chłonne, dlatego częściej rozważa się inne rozwiązania, zależnie od stanu chorego: wkłady anatomiczne, pieluchomajtki zapinane na rzepy albo podkłady higieniczne jako zabezpieczenie łóżka. Dobra praktyka opiekuńcza polega na tym, żeby dobrać środek chłonny możliwie najmniej ograniczający, ale skuteczny. Trzeba patrzeć na mobilność, ilość moczu, ryzyko odparzeń, możliwość korzystania z toalety i komfort psychiczny podopiecznego. Właśnie dlatego majtki chłonne najlepiej pasują do osoby chodzącej, samodzielnej, z nietrzymaniem moczu średniego stopnia.