U pacjentki leczonej na cukrzycę wystąpiły drżenia mięśniowe, zawroty głowy, niepokój, nadmierna potliwość. Opiekun medyczny powinien poinformować o tych objawach
Objawy opisane w pytaniu, czyli drżenia mięśniowe, zawroty głowy, niepokój i nadmierna potliwość, bardzo mocno pasują do hipoglikemii, czyli obniżenia stężenia glukozy we krwi u osoby chorej na cukrzycę. To może być stan nagły, bo pacjentka może szybko osłabnąć, mieć zaburzenia świadomości, a nawet stracić przytomność. Dlatego opiekun medyczny powinien niezwłocznie poinformować pielęgniarkę, ponieważ to ona ma kompetencje do oceny stanu pacjentki, wykonania lub zlecenia pomiaru glikemii zgodnie z procedurą oddziału oraz podjęcia dalszych działań, np. podania glukozy doustnie, jeśli pacjentka jest przytomna i może połykać, albo wezwania lekarza. Z mojego doświadczenia wynika, że tu liczy się szybka reakcja i dobra komunikacja w zespole, a nie samodzielne kombinowanie. Opiekun medyczny powinien obserwować pacjentkę, zadbać o jej bezpieczeństwo, np. posadzić lub położyć ją, żeby nie upadła, i przekazać pielęgniarce konkretne informacje: jakie objawy wystąpiły, od kiedy trwają, czy pacjentka jadła posiłek, czy była podawana insulina lub leki przeciwcukrzycowe. To jest zgodne z zasadami pracy zespołu terapeutycznego i zakresem kompetencji opiekuna medycznego.
W tej sytuacji najważniejsze jest zrozumienie, że opisane objawy u pacjentki leczonej z powodu cukrzycy nie są zwykłym złym samopoczuciem, tylko mogą świadczyć o hipoglikemii. Drżenia, potliwość, niepokój i zawroty głowy to sygnały alarmowe. Opiekun medyczny nie powinien przekazywać takiej informacji przypadkowej osobie ani osobie, która nie ma kompetencji medycznych do podjęcia decyzji klinicznych. Powiadomienie koleżanki współpracującej może wydawać się logiczne, bo jest blisko i może pomóc, ale sama obecność drugiego opiekuna nie zastępuje zgłoszenia problemu osobie odpowiedzialnej za opiekę pielęgniarską. Rodzina również nie jest właściwym adresatem pierwszej informacji w nagłej zmianie stanu pacjenta. Rodzinę można poinformować zgodnie z zasadami placówki i prawami pacjenta, ale nie zamiast personelu medycznego. Sekretarka medyczna zajmuje się głównie organizacją dokumentacji, rejestracją i obiegiem informacji administracyjnych, a nie oceną objawów i interwencją przy możliwej hipoglikemii. Typowy błąd myślowy polega tu na tym, że ktoś wybiera osobę dostępną albo ważną organizacyjnie, zamiast osoby właściwej kompetencyjnie. Moim zdaniem w takich pytaniach trzeba zawsze zapytać siebie: kto może realnie ocenić stan pacjenta i wdrożyć procedurę? W praktyce opiekun medyczny obserwuje, reaguje w ramach swoich uprawnień i natychmiast zgłasza niepokojące objawy pielęgniarce. To chroni pacjentkę przed pogorszeniem stanu, upadkiem, utratą przytomności i innymi powikłaniami cukrzycy.