Zapewnienie osobie samotnej kontaktu z koleżankami z byłej pracy służy zaspokajaniu potrzeb
Zapewnienie osobie samotnej kontaktu z koleżankami z byłej pracy służy przede wszystkim zaspokajaniu potrzeby przynależności. Chodzi tu o więzi społeczne, poczucie bycia częścią grupy, możliwość rozmowy z osobami, które znały jej wcześniejsze życie zawodowe i rozumieją wspólne doświadczenia. W praktyce opiekuńczej jest to bardzo ważne, bo samotność może nasilać smutek, lęk, wycofanie, a czasem też pogarszać współpracę z personelem. Moim zdaniem w opiece często za mało docenia się takie zwykłe kontakty, a one potrafią naprawdę poprawić funkcjonowanie podopiecznego. Dobrą praktyką jest wspieranie relacji, ale z poszanowaniem zgody, prywatności i możliwości osoby chorej. Można pomóc w wykonaniu telefonu, zorganizować odwiedziny, przypomnieć o spotkaniu klasowym czy zawodowym, albo zachęcić do rozmowy o dawnych obowiązkach. To element aktywizacji społecznej i wsparcia emocjonalnego, zgodny z holistycznym podejściem do opieki.
W tej sytuacji najważniejsze jest rozpoznanie, jaką potrzebę zaspokaja kontakt z dawnymi koleżankami z pracy. Łatwo pomylić to z potrzebą sukcesu, bo praca kojarzy się z osiągnięciami, awansem, uznaniem i poczuciem kompetencji. Jednak samo umożliwienie rozmowy z koleżankami nie jest nastawione głównie na zdobywanie prestiżu ani potwierdzanie osiągnięć. Może oczywiście przywoływać dobre wspomnienia zawodowe, ale sednem jest relacja z ludźmi. Podobnie potrzeba zainteresowań dotyczy raczej rozwijania hobby, spędzania czasu na ulubionych zajęciach, czytaniu, robótkach ręcznych, muzyce, ogrodnictwie albo aktywności kulturalnej. Kontakt z osobami z byłej pracy może być miły i ciekawy, ale nie musi oznaczać realizowania pasji. Transcendencja odnosi się do spraw wykraczających poza codzienne funkcjonowanie, na przykład sensu życia, duchowości, religii, wartości moralnych czy refleksji nad przemijaniem. To bardzo ważny obszar w opiece, szczególnie u osób starszych i przewlekle chorych, ale nie on jest tutaj głównym celem działania. Typowy błąd polega na chwytaniu się słowa praca i automatycznym kojarzeniu go z sukcesem albo aktywnością. W opiece medycznej trzeba patrzeć szerzej: człowiek potrzebuje więzi, akceptacji i poczucia, że nadal jest dla kogoś ważny. Dlatego omawiane działanie najlepiej łączy się z potrzebą przynależności.