Pacjentowi po wypadku komunikacyjnym lekarz zalecił leżenie w łóżku w pozycji płaskiej, bez możliwości obracania się na boki. Do podawania mu napojów opiekun powinien zastosować
W tej sytuacji najlepszym wyborem jest słomka, ponieważ pacjent ma zalecone leżenie płasko i nie wolno go obracać na boki. Słomka pozwala podać niewielkie ilości płynu bez konieczności unoszenia tułowia, przechylania głowy albo manipulowania całym ciałem chorego. To jest ważne zwłaszcza po wypadku komunikacyjnym, gdy można podejrzewać urazy kręgosłupa, miednicy albo inne obrażenia, przy których zmiana pozycji mogłaby pogorszyć stan pacjenta. W praktyce opiekun powinien podawać napój powoli, małymi łykami, obserwując połykanie, oddech, kaszel i kolor skóry. Nie należy wlewać płynu na siłę, bo zwiększa to ryzyko zachłyśnięcia. Moim zdaniem warto też pamiętać o sprawdzeniu, czy pacjent jest przytomny, współpracuje i rozumie polecenia, bo przy zaburzeniach połykania samo użycie słomki nie wystarczy. Zgodnie z dobrą praktyką opiekuńczą napoje podaje się bezpiecznie, w tempie chorego, dbając o komfort, nawodnienie i o to, żeby nie naruszać zaleceń lekarza dotyczących ułożenia.
Wybór łyżki, butelki albo pojniczka może wydawać się logiczny, bo wszystkie te przedmioty kojarzą się z podawaniem płynów osobie chorej. Problem polega jednak na tym, że pacjent leży płasko i nie może obracać się na boki, więc sposób pojenia musi jak najmniej zmieniać jego pozycję. Łyżka nadaje się raczej do podawania bardzo małych ilości płynu lub pokarmów półpłynnych, ale przy osobie leżącej zupełnie płasko łatwo rozlać napój, a płyn może spływać niekontrolowanie do jamy ustnej i gardła. To zwiększa ryzyko zakrztuszenia, szczególnie gdy chory jest osłabiony po urazie. Butelka wymaga zwykle przechylenia naczynia i często także niewielkiej zmiany ustawienia głowy, co w tej sytuacji jest niekorzystne. Łatwo wtedy podać za duży strumień płynu, bez kontroli nad tempem połykania. Pojniczek jest bardzo przydatny u wielu pacjentów leżących, ale najczęściej sprawdza się lepiej, gdy można choć trochę unieść głowę lub ułożyć chorego w pozycji półwysokiej. Typowy błąd myślowy polega na tym, że kojarzy się pojniczek z każdym pacjentem w łóżku, bez uwzględnienia konkretnego ograniczenia ruchu. Tutaj najważniejsze jest pojenie małymi łykami, bez zmiany pozycji ciała, dlatego słomka daje największą kontrolę i jest najbezpieczniejsza przy takim zaleceniu lekarskim.