Brudną bieliznę pościelową pacjentki hospitalizowanej na oddziale chorób wewnętrznych z powodu zapalenia płuc należy bezpośrednio po zdjęciu
A. odnieść do brudownika, a następnie umieścić w worku jednorazowego użycia z folii polietylenowej koloru innego niż czerwony i żółty.
B. umieścić w worku jednorazowego użycia z folii polietylenowej koloru żółtego, a następnie odnieść do brudownika.
C. odnieść do brudownika, a następnie umieścić w worku jednorazowego użycia z folii polietylenowej koloru czerwonego.
D. umieścić w worku jednorazowego użycia z folii polietylenowej koloru innego niż czerwony i żółty, a następnie odnieść do brudownika.
Brudną bieliznę pościelową po zdjęciu z łóżka należy od razu umieścić w worku jednorazowego użycia z folii polietylenowej koloru innego niż czerwony i żółty, a dopiero potem przenieść do brudownika. To jest ważne, bo bielizny nie powinno się nosić luzem przez salę czy korytarz. W praktyce zmniejsza to ryzyko rozsiewania drobnoustrojów, zabrudzenia odzieży ochronnej, rąk, wózka albo powierzchni w oddziale. Moim zdaniem to jedna z tych prostych czynności, które mocno wpływają na bezpieczeństwo epidemiologiczne, choć czasem są traktowane trochę „na szybko”. Kolory czerwony i żółty kojarzą się z segregacją odpadów medycznych o określonym ryzyku zakaźnym lub szczególnie niebezpiecznym, a zwykła brudna pościel pacjentki z oddziału chorób wewnętrznych nie jest odpadem medycznym, tylko materiałem przeznaczonym do prania. Dobra praktyka to: założyć rękawiczki, nie strzepywać prześcieradła, zawijać zabrudzoną stronę do środka, włożyć pościel bezpośrednio do worka, zamknąć go i odnieść do brudownika zgodnie z procedurą oddziałową. Po zakończeniu czynności trzeba zdjąć rękawiczki i wykonać higieniczną dezynfekcję rąk.
W tym pytaniu łatwo pomylić dwie różne sprawy: postępowanie z brudną bielizną oraz segregację odpadów medycznych. Sama pościel zdjęta z łóżka pacjentki hospitalizowanej z powodu zapalenia płuc nie staje się automatycznie odpadem zakaźnym w worku czerwonym albo żółtym. Bielizna pościelowa jest materiałem tekstylnym kierowanym do prania, a nie do unieszkodliwienia jak odpady medyczne. Worki czerwone i żółte mają swoje znaczenie w systemie gospodarki odpadami i używanie ich „na wszelki wypadek” robi bałagan organizacyjny, zwiększa koszty i może prowadzić do złej segregacji. Z mojego doświadczenia uczniowie często myślą: skoro pacjent ma infekcję, to wszystko od niego musi iść do worka zakaźnego. To zbyt duże uproszczenie. Trzeba kierować się procedurą, rodzajem materiału oraz realnym skażeniem, np. dużą ilością krwi, wydzielin czy innymi wskazaniami izolacyjnymi. Błędem jest także odnoszenie pościeli najpierw do brudownika, a dopiero potem wkładanie jej do worka. Wtedy brudna bielizna może mieć kontakt z ubraniem personelu, poręczami, klamkami albo powierzchniami wspólnymi. Nie powinno się jej też strzepywać, dociskać do siebie ani odkładać na podłogę. Prawidłowa kolejność jest praktyczna i logiczna: najpierw zabezpieczyć bieliznę w odpowiednim worku, najlepiej przy łóżku pacjenta, a następnie transportować ją do brudownika. Dzięki temu ogranicza się kontaminację środowiska szpitalnego i zachowuje standardy profilaktyki zakażeń.