Przejdź do głównej treści

Kwalifikacja: MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej

Zawód: Opiekun medyczny

Kategorie: Profilaktyka odleżyn i ułożenie Pomiary i ocena stanu

Słowa kluczowe: Pozycja wysoka

Chorego z dusznością należy ułożyć w pozycji

A. wysokiej.
B. półwysokiej.
C. bocznej ustalonej.
D. Trendelenburga.
Pozycja wysoka jest najlepszym ułożeniem chorego z dusznością, zwłaszcza gdy pacjent jest przytomny i samodzielnie oddycha. W praktyce oznacza to uniesienie tułowia najczęściej do około 60-90°, czyli pozycję siedzącą lub prawie siedzącą, często nazywaną pozycją wysoką Fowlera. Takie ułożenie zmniejsza ucisk narządów jamy brzusznej na przeponę, ułatwia jej ruch i poprawia wentylację płuc. Chory może wtedy efektywniej używać mięśni oddechowych dodatkowych, np. mięśni szyi i obręczy barkowej. Moim zdaniem to jedna z tych prostych czynności, które realnie mogą przynieść pacjentowi ulgę jeszcze zanim zostaną wdrożone bardziej specjalistyczne działania. W opiece należy też rozluźnić ciasną odzież, zapewnić dopływ świeżego powietrza, obserwować kolor skóry, częstość oddechów, saturację SpO₂, tętno oraz poziom niepokoju chorego. Dobra praktyka mówi, żeby pacjenta nie kłaść na siłę płasko, bo może to nasilić uczucie braku powietrza. Jeśli duszność jest nagła, narasta, pojawia się sinica, ból w klatce piersiowej albo zaburzenia świadomości, trzeba pilnie powiadomić personel medyczny lub wezwać pomoc.
Przy duszności najważniejsze jest takie ułożenie pacjenta, które ułatwia pracę układu oddechowego, a nie tylko wygląda bezpiecznie czy wygodnie. Pozycja boczna ustalona kojarzy się z pierwszą pomocą i rzeczywiście jest bardzo przydatna, ale głównie u osoby nieprzytomnej, która oddycha i wymaga zabezpieczenia drożności dróg oddechowych przed zachłyśnięciem. U chorego przytomnego z dusznością takie ułożenie może ograniczać swobodne ruchy klatki piersiowej i nie daje tak dobrego odciążenia przepony jak pozycja siedząca. Częsty błąd polega na tym, że ktoś pamięta zasadę bezpieczeństwa z resuscytacji, ale przenosi ją automatycznie na każdą sytuację oddechową. Pozycja półwysoka bywa pomocna, na przykład po zabiegach, przy karmieniu lub u pacjentów osłabionych, jednak przy wyraźnej duszności zwykle korzystniejsze jest większe uniesienie tułowia. Półwysokie ułożenie, czyli mniej więcej 30-45°, może być po prostu za małe, gdy pacjent ma uczucie braku powietrza i próbuje sam siadać. Pozycja Trendelenburga, z głową niżej niż tułów, jest tu szczególnie nietrafiona, ponieważ zwiększa napór trzewi na przeponę i może pogorszyć wentylację. Kojarzy się czasem z postępowaniem przeciwwstrząsowym, ale w duszności to myślenie może zaszkodzić. Z mojego doświadczenia najprostsza obserwacja dużo mówi: pacjent z dusznością instynktownie siada, podpiera się rękami i pochyla lekko do przodu, bo wtedy oddycha mu się łatwiej. Dlatego standardowo wybiera się pozycję wysoką, z kontrolą oddechu, saturacji i ogólnego stanu chorego.

Wymagane logowanie

Ocenianie trudności pytań jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się, aby skorzystać z pełni możliwości platformy.

Twoja ocena pomoże innym uczniom w przygotowaniu do egzaminu, a Tobie pozwoli na dostęp do spersonalizowanych statystyk.

Zgłoś błąd w pytaniu

Rozwiń sekcję i zmień pole, którego dotyczy błąd. Wysłane zostaną tylko zmienione sekcje.

Błędna kwalifikacja
Błąd w treści pytania
Błąd w treści odpowiedzi
Błąd w obrazie
Dane kontaktowe (opcjonalnie)
Podaj email, jeśli chcesz otrzymać informację o rozpatrzeniu zgłoszenia.

Potwierdzenie

Informacja