Wskazaniem do ułożenia pacjenta w pozycji wysokiej jest zdiagnozowanie u niego
Ułożenie pacjenta w pozycji wysokiej, czyli najczęściej w pozycji półsiedzącej albo siedzącej z uniesionym tułowiem, jest typowym postępowaniem przy duszności. Chodzi o to, że taka pozycja ułatwia pracę przepony, zmniejsza ucisk narządów jamy brzusznej na klatkę piersiową i poprawia wentylację płuc. Pacjent może wtedy łatwiej nabrać powietrza, a oddech często staje się spokojniejszy. W praktyce opiekun medyczny powinien zadbać o stabilne podparcie pleców, głowy i kończyn górnych, np. poduszkami, oraz obserwować częstość oddechów, kolor skóry, wysiłek oddechowy i ogólny niepokój chorego. Moim zdaniem to jedna z tych prostych czynności, które realnie robią różnicę przy pacjencie, choć oczywiście nie zastępują diagnostyki ani leczenia. Dobra praktyka mówi też, żeby zapewnić dostęp świeżego powietrza, rozluźnić uciskającą odzież, nie zostawiać chorego samego i zgłosić duszność pielęgniarce lub lekarzowi, szczególnie gdy narasta, pojawia się sinica, ból w klatce piersiowej albo spadek saturacji SpO₂. Pozycja wysoka jest więc ułożeniem terapeutycznym stosowanym przede wszystkim po to, aby zmniejszyć uczucie braku powietrza i wspomóc oddychanie.
W tym pytaniu łatwo pomylić objaw wymagający obserwacji z bezpośrednim wskazaniem do konkretnego ułożenia pacjenta. Ból sam w sobie nie oznacza automatycznie, że trzeba zastosować pozycję wysoką. Przy bólu dobiera się pozycję przeciwbólową zależnie od lokalizacji i przyczyny dolegliwości, na przykład przy bólu brzucha często lepsze bywa ułożenie z lekko zgiętymi nogami, a przy bólu po urazie najważniejsze jest unieruchomienie i bezpieczeństwo. Sama pozycja wysoka nie jest więc uniwersalnym lekiem na ból, choć czasem może pacjentowi pasować. Zasinienie warg, czyli sinica, jest bardzo ważnym sygnałem niedotlenienia i wymaga szybkiej reakcji, oceny oddechu, saturacji SpO₂, tętna oraz pilnego zgłoszenia personelowi medycznemu. Może współwystępować z dusznością i wtedy ułożenie wysoko może być pomocne, ale w teście chodzi o podstawowe wskazanie do tej pozycji, a tym jest właśnie duszność. Niedowład połowiczy też nie jest klasycznym wskazaniem do pozycji wysokiej. U pacjenta po udarze lub z niedowładem ważne jest ułożenie przeciwodleżynowe, zabezpieczenie porażonej kończyny, profilaktyka przykurczów i bezpieczna zmiana pozycji. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wybiera się najpoważniej brzmiący objaw, zamiast dopasować objaw do celu ułożenia. Pozycja wysoka ma głównie poprawić mechanikę oddychania, odciążyć przeponę i ułatwić wentylację płuc. Dlatego przy braku powietrza jest najbardziej logicznym i zgodnym z praktyką wyborem.