W celu niedopuszczenia do powstania odleżyn na pośladkach młodej wysportowanej, poruszającej się na wózku inwalidzkim kobiety, u której na skutek wypadku nastąpiło uszkodzenie rdzenia kręgowego w odcinku lędźwiowym, najlepszym sposobem będzie
Najważniejszy mechanizm zapobiegania odleżynom u osoby siedzącej długo na wózku to regularne odciążanie miejsc narażonych na ucisk, czyli głównie guzów kulszowych, kości krzyżowej i okolicy pośladków. Dlatego częste unoszenie się na rękach w czasie przebywania na wózku jest najlepszym wyborem w tej sytuacji. U młodej, wysportowanej kobiety po uszkodzeniu rdzenia w odcinku lędźwiowym siła kończyn górnych zwykle pozwala na wykonanie tak zwanego odciążenia pośladków. W praktyce zaleca się krótkie uniesienie ciała lub zmianę obciążenia, np. pochylenie do przodu albo na bok, mniej więcej co 15-30 minut, zależnie od zaleceń zespołu rehabilitacyjnego i stanu skóry. Chodzi o to, żeby przywrócić mikrokrążenie w tkankach, bo długotrwały ucisk zamyka drobne naczynia krwionośne i prowadzi do niedotlenienia skóry oraz tkanek głębszych. Moim zdaniem to jedna z najbardziej praktycznych umiejętności u osób aktywnie korzystających z wózka, bo daje im realną samodzielność w profilaktyce odleżyn. Dobre praktyki obejmują też codzienną kontrolę skóry, utrzymywanie jej w czystości i suchości, dobrze dobraną poduszkę przeciwodleżynową oraz właściwe ustawienie wózka. Samo siedzenie nie jest problemem, problemem jest nieprzerwany ucisk bez odciążenia.
W profilaktyce odleżyn łatwo pomylić działania pomocnicze z tym, co rzeczywiście najszybciej zmniejsza ryzyko uszkodzenia skóry. Ograniczenie przebywania na wózku do kilku godzin dziennie brzmi ostrożnie, ale nie jest najlepszym rozwiązaniem dla młodej, aktywnej osoby. Takie podejście mogłoby wręcz niepotrzebnie ograniczać samodzielność, rehabilitację i udział w życiu społecznym. Standard opieki nie polega na unikaniu wózka za wszelką cenę, tylko na nauce bezpiecznego korzystania z niego, regularnym odciążaniu pośladków, obserwacji skóry i doborze odpowiedniego sprzętu. Dostosowanie rozmiarów wózka do wymiarów podopiecznej jest bardzo ważne, bo zbyt wąskie lub zbyt głębokie siedzisko może zwiększać ucisk, powodować otarcia i pogarszać postawę. Jednak samo dopasowanie wózka nie zastąpi aktywnego zmniejszania nacisku na guzy kulszowe podczas siedzenia. To trochę jak z dobrymi butami: pomagają, ale jeśli ktoś ma ranę, sam model buta nie rozwiąże całego problemu. Poduszka z pierza również nie jest właściwym rozwiązaniem przeciwodleżynowym. Pierze łatwo się ugniata, nie rozkłada równomiernie nacisku, może się przesuwać i nie daje stabilnego podparcia miednicy. W profesjonalnej opiece stosuje się raczej poduszki przeciwodleżynowe piankowe, żelowe, pneumatyczne lub mieszane, dobrane do masy ciała, aktywności i ryzyka odleżyn. Typowy błąd myślowy polega tu na przekonaniu, że miękkie zawsze znaczy bezpieczne. W profilaktyce odleżyn ważniejsze jest odciążenie, stabilizacja, rozproszenie nacisku i kontrola wilgotności skóry, a nie po prostu miękkość siedziska. Najbardziej bezpośrednim działaniem jest więc regularne unoszenie się na rękach albo wykonywanie innych technik odciążających zaleconych przez fizjoterapeutę.