W czasie rozmowy z lekarzem pacjentka dowiedziała się o potrzebie operacji z powodu nowotworu. Płacze, chodzi po sali, jest niespokojna. W tej sytuacji opiekun medyczny powinien powiadomić pielęgniarkę o objawach występujących u kobiety i przeprowadzić z pacjentką
W tej sytuacji najlepszym działaniem opiekuna medycznego jest rozmowa wspierająca, równolegle z powiadomieniem pielęgniarki o zaobserwowanych objawach silnego napięcia emocjonalnego. Pacjentka właśnie usłyszała informację o nowotworze i potrzebie operacji, więc jej płacz, niepokój i chodzenie po sali mogą być reakcją lękową, szokiem, bezradnością albo początkiem kryzysu emocjonalnego. Opiekun nie powinien zostawiać jej samej ani udawać, że nic się nie dzieje. Dobra praktyka to spokojnie podejść, zapewnić dyskrecję, mówić prostym językiem i dać pacjentce przestrzeń na emocje, np. Widzę, że ta wiadomość jest dla pani bardzo trudna. Mogę chwilę z panią zostać. Ważne jest aktywne słuchanie, kontakt wzrokowy, nieocenianie, nieprzerywanie i unikanie pustego pocieszania typu na pewno będzie dobrze. Moim zdaniem to jest jedna z ważniejszych umiejętności opiekuna, bo pacjent często pamięta nie tylko czynność pielęgnacyjną, ale też to, czy ktoś przy nim był po ludzku. Rozmowa wspierająca mieści się w kompetencjach opiekuna medycznego, o ile nie wchodzi w diagnozowanie, psychoterapię ani omawianie szczegółów leczenia. Opiekun obserwuje stan pacjentki, reaguje na zagrożenie i przekazuje informacje pielęgniarce jako członkowi zespołu terapeutycznego.
Wybór treningu autogennego Schultza albo treningu Jacobsona może wydawać się kuszący, bo oba te sposoby kojarzą się z obniżaniem napięcia i relaksacją. Trzeba jednak pamiętać, że są to techniki wymagające spokojnych warunków, wcześniejszego wyjaśnienia, zgody pacjenta i najlepiej pewnego przećwiczenia. U osoby, która dopiero usłyszała informację o nowotworze, płacze, chodzi po sali i jest wyraźnie pobudzona, formalny trening relaksacyjny może być po prostu nietrafiony. Pacjentka w takim momencie niekoniecznie jest w stanie skupić się na komendach dotyczących rozluźniania mięśni czy wyobrażeń ciepła i ciężaru ciała. Z mojego doświadczenia takie działanie może nawet zwiększyć frustrację, bo chory czuje wtedy, że ktoś próbuje go szybko uspokoić zamiast wysłuchać. Błędem jest też przeprowadzanie rozmowy o przebiegu operacji. Szczegółowe informacje o leczeniu, ryzyku, technice zabiegu, znieczuleniu i rokowaniu należą do lekarza oraz w określonym zakresie do pielęgniarki. Opiekun medyczny nie powinien tłumaczyć procedur operacyjnych na własną rękę, bo łatwo przekroczyć kompetencje i niechcący podać pacjentce niepełne albo mylące informacje. W tej sytuacji sednem pracy opiekuna jest obecność, empatia, obserwacja objawów i przekazanie informacji pielęgniarce. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś chce natychmiast coś zrobić technicznie: ćwiczenie, instrukcja, tłumaczenie. A tutaj najpierw potrzebne jest wsparcie emocjonalne i bezpieczeństwo psychiczne, prosto i spokojnie.