W wyniku zastosowania czepca przeciwwszawiczego u pacjenta może zaistnieć niebezpieczeństwo
Najważniejszym ryzykiem przy zastosowaniu czepca przeciwwszawiczego jest podrażnienie skóry głowy, szczególnie gdy skóra jest już nadrapana, zaczerwieniona albo pacjent ma skłonność do alergii kontaktowych. Czepek przeciwwszawiczy zwykle działa przez ograniczenie dostępu powietrza i utrzymanie preparatu na włosach oraz skórze przez określony czas. Jeśli preparat pedikulobójczy zostanie nałożony za długo, w zbyt dużej ilości albo bez wcześniejszej oceny skóry, może dojść do pieczenia, świądu, rumienia, a czasem nawet powierzchownego uszkodzenia naskórka. W praktyce opiekun powinien obserwować pacjenta, pytać o dyskomfort i pilnować czasu działania środka zgodnie z ulotką lub zaleceniem personelu medycznego. Moim zdaniem to jest właśnie ten moment, gdzie drobiazgi robią dużą różnicę: rękawiczki, ochrona oczu, dokładne spłukanie preparatu i kontrola skóry po zabiegu. Dobra praktyka obejmuje też niedrapanie zmian, wyczesanie gnid gęstym grzebieniem oraz dezynfekcję lub pranie rzeczy mających kontakt z włosami, żeby nie doszło do ponownego wszawienia.
Przy czepcu przeciwwszawiczym łatwo pomylić działania niepożądane typowe dla kosmetyków z realnym zagrożeniem pielęgnacyjnym. Przetłuszczenie skóry głowy nie jest zasadniczym niebezpieczeństwem tego zabiegu. Skóra może być wilgotna, pokryta preparatem albo bardziej lepka po zastosowaniu środka, ale to zwykle efekt przejściowy i techniczny, a nie powikłanie, którego najbardziej się obawiamy. Zmiana koloru włosów także nie jest typowym skutkiem użycia czepca przeciwwszawiczego. Preparaty na wszy nie są farbami ani utleniaczami, więc nie powinny zmieniać barwy włosów, jeśli są stosowane prawidłowo. Oczywiście różne włosy reagują różnie na kosmetyki, ale w standardowej opiece nie traktuje się tego jako głównego ryzyka. Uszkodzenie włosów brzmi wiarygodnie, bo wiele osób kojarzy środki chemiczne z osłabieniem włosa, jednak w tym przypadku ważniejsza jest skóra głowy, czyli żywa tkanka narażona na świąd, pieczenie, zaczerwienienie i reakcję alergiczną. Sam włos jest strukturą martwą, a jego ewentualne przesuszenie ma mniejsze znaczenie kliniczne niż podrażnienie naskórka. Typowy błąd myślowy polega na skupieniu się na wyglądzie włosów zamiast na bezpieczeństwie pacjenta. W opiece medycznej priorytetem jest ocena skóry, czasu ekspozycji preparatu i komfortu chorego, bo to tam najczęściej pojawia się problem.